МОЯ ШКОЛА НА ГРАНИ ЗАКРЫТИЯ

У меня русскоязычная семья и в тот момент, когда встал вопрос о моем поступлении в школу сомнений не было, я должна была учиться в русской школе (не с углубленным изучением, а уменно в руской). У родителей было два выбора, или повести меня в школу где не проходят армянский язык, или в ту, в которой все же проходят. Наши выбрали второй вариант. И выбор остановился на 23-й школе имени 409-ой армянской дивизии (тогда еще имени Крупской) города Гюмри.

К сожалению эту школу я не окончила – проучилась до 8-ого класса и перешла в физ.мат. лицей. Тогда мне казалось, что наша школа одна из самых обыкновенных средних школ, что ничем не отличается от других, и даже может быть хуже. Хотя училась я там на одни пятерки и была такой «выдающейся» личностью среди учеников, таким своеобразным «лидером» и за это даже теперь, спустя 5 лет после ухода из школы все там меня помнят и любят.

Когда сменила школу и начала сравнивать уровень моего образования с уровнем ребят из других школ, поняла что сильно недооценивала родную школу. Представьте, ведь учась в русской школе я армянский язык знала лучше ребят из армянских школ, а это уже говорит о многом!!! Не смотря на уход всегда интересовалась делами школы, радовалать новым взлетам и преобретениям, душой всегда была там!!!!

И вот совсем недавно мне звонят из школы и говорят, что по решению правительства РА #1151 от 01.10.2009 моя школа подлежит закрытию!!! Это было так неожиданно, я и подумать не могла, что длинные руки нашего правительства дойдут и до такого учреждения как 23-ая школа, которая кстати в этом году справила свое 55-и летие!!!!! Видите ли у них политика по сокращению школ… Ну и идите закрывайте себе ваши придурковатые школы, которые кроме как собиранием денег с учеников ничем другим не занимаются, из которых в конце концов выходят одни придурки!!!!

Узнав эту новость сразу встретилась с подругой (она работает в школе) и обсудила детали. Решено устроить акцию протеста и я к ней присоединяюсь с большим удовольствием. Так вот мы решили «взорвать» факс Министерства образовании  одним и тем же письмом только от разных людей (выпускников школы). Для этой цели руководство школы подготовила обращение ко всем выпускникам и образец письма, которые я ставлю ниже!!!

Письмо выпускнику

Дорогой выпускник! Поздравляем Вас с 55-летним юбилеем нашей школы! Мы всегда гордились и гордимся нашими выпускникамы! Вами!

Но, к сожалению, в канун юбилея праздничное настроение было омрачено «поздралением» Министерства образования и науки РА – с 1-ого августа 2010г. Средней школы #23 больше не будет. Из-за политики правительства по сокращению количества школ в республике мы оказались на грани изчесновения.

К Вам обращаютсяученики, рдители, учителя; к Вам обращаются Вши учителя; к Вам обращается Ваша память об Асе Аветисовне, Леониде Михайловиче, Рудольфе Гарегиновоче, Алле Амаяковне, Лауре Акоповне, Виоле Рубеновне, Валентине Вардановне, Анете Михайловне, Нинель Петровне, Георгии Михайловиче, Элеоноре Оскаровне, Эмме Гегамовне, Светлане Михайловне, Валентине Григорьевне, Сильве Мамбреевне и многох других учителях, по которым мы тоже очехь скучаем!

Присоединяйтес к акции протеста! Подпишитесь под ниже следующим письмом-обращением и отправьте по факсу 0037410527343 (с зарубежья), 010527343 (из Армении) Министерства образования и науки РА до 01.12.2009года.

Заранее благодарим за Ваше участие в судьбе нашей школы.

(если Вас не затруднит, после отправки факса перешлите слово «Отправил(а)» обратно или по gyumri23@ac2k.am)

 

­­Письмо-обращение

Я, ________________________________________________, выпускник(ца) средней школы #23 г.Гюмри ________ года выражаю протест по поводу решения 1151-н от 01.10.2009г. Правительства РА и настоятельно прошу пересмотреть его.

55-летня история школы не может быть перечеркнута одним росчерком пера!

Судьбы стольких учеников, родителей, преданных своему делу учителей не могут быть решены так опраметчиво!

 

____________ (подпись)

____________(дата)

 

Присоединяйтесь к нашей акции!!! Даже если Вы не выпускник нашей школы, Вы можете послать свое собственное письмо по указанному выше номеру. Помогите сохранить одну из лучших школ Республики Армения!!!

Ես, նորից ես ու հիշողությունս…

Առավոտյան մի հետաքրքիր բան տեղի ունեցավ, ինչը իմ կամքից անկախ ստիպեց մի տեսակ մանկության գիրկը ընկնել, բայց ոչ շատ հեռու մանկության այլ դպրոցական տարիների մանկության:

Սովարականի պես ինստիտուտ էի գնում /մի գործողություն, որ կատարվում է շաբաթական 6 օր ու լրիվ նույնական բնույթ է կրում ամեն օր/, հեռվում կանգառի մոտ երկու հատ պուճուրի նկատեցի իրար ձեռք բռնած տարակուսանքով փողոցին էին նայում ու ինչքան հասկացա փորձում էին փողոցն անցնել, բայց ապարդյուն, որովհետև մեքենաների անվերջանալի շարանը կարծես չէր ուզում վերջանալ, իսկ մեծերը արագ-արագ ճեղքում էին փողոցն ու չէին նկատում երեխաներին: Էս պուճուրներն էլ շվարած կանգնած էին ու չգիտեին ինչ անել: Մոտեցա, հարցրեցի թե կուզենան ես իրենց օգնեմ: Շատ ուրախացան, ժպտացին… ուշադիր նայեցի… ես ինչ նման են իրար, երեվի քույր ու եղբայր են… հարցրեցի… պարզվեց զույգեր են… Անցանք փողոցը, ասեցի ճանապարհեմ մինչեվ դպրոց… Քայլում ու խոսում էինք… Պարզվեց առաջին դասարան են ու առաջի օրն է, որ մենակ են գալիս դասի, մինչ այդ մայրն էր բերում, բայց նոր աշխատանքի է ընդունվել ու շատ շուտ է գնում տնից, հայրն էլ արտագնա աշխատանքի է ու Նոր տարուց Նորր տարի են տեսնում իրեն:

Չեք պատկերացնի ինչքան դուրս եկան երեխեքը, խոսք տվեցի որ ամեն օր նույն ժամին կլինեմ կանգառում ու իրենց կօգնեմ փողոցն անցնել, հետո էլ կճանապարհեմ մինչեվ դպրոց մեկ է նույն ճանապարհով եմ դասի գնում: Շատ ուրախացան… Բայց ասեցի, որ կարող է օրեր լինեն, որ ինձ չտեսնեն ու այդ դեպքում դասից չուշանալու համար պետք է խնդրեն փողոցն անցնող մեծերից մեկին, որ օգնի…

Դե ինչ ասեմ, սովորական իրադարձություն… Բաց երեխաներից բաժանվելուց հետո դանդաղեցրեցի քայլերս ու սկսեցի հիշել… Հիշեցի ինձ, հիշեցի զբաղված ծնողներիս, որոնց աշխատանքային օրը սկսվում էր իմ դասերի ժամին /ծնողներս դասախոսներ են…/, հիշեցի առաջին դասարանիս ժամանակ մագիստրատուրայում սովորող ու ետ երկու տարին մի քիչ «տարած» քրոջս ու վերջապես հիշեցի դպրոցիս ճանապարհը: Առհասարակ ինձ էլ ոչ ոք չեր տանում դպրոց, միշտ մենակ եմ գնացել… ճիշտ է սկզբում քույրս էր տանում բայց դա մի երկու ամիս տևեց, մինչեվ ճանապարհը սովորեցի: Մերոնք շատ էին նեղվում, բայց թե հետո հասկացան, որ բարեհաջող կատարում եմ «օրվա պլանը» ու հանգստացան:

Հետո քույրս ամուսնացավ ու ես տանը մնացի մենակ /ի նակտի ունեմ միակ երեխան/, սովորեցի մեր ծանր դուռը բացել-փակել ու ընդհանրապես ամեն ինչում ինքնուրույն դառձա, չէ որ քույրս չկար ծնողներս էլ օրվա կեսից շուտ տուն չէին գալիս, ու ոչ մեկի վրա «հույս չէիր դնի» :Ճ Դե պատկերացրեք, առաջի դասարանում գալիս էի տուն, արագ արագ դասերս սովորում ու… ու լիքը ազատ ժամանակ… ու քանի որ առանձնապես են աղջկական խաղերից խաղալ չեի սիրում, բայց պարապ նստել էլ չգիտեի… կարճ ասած ինչ ասես անում էի: Հետո սովորեցի ավելի շատ ժամանակ խնայել, գիտեք ինչ էի անում? Կիրակի օրը գալիք ամբողջ շաբաթվա դասերն անում էի, դե քանի որ չգիտեի դասատուն ինչ է տալու, ամեն ինչ գրում կարդում էի… ու մի շաբաթ էլ ոչ մի դաս… Հնարամիտ է, չէ?

Երրորդ դասարանից սկսվեցին «լավ օրերս»: Քույրս սկսեծ մեր դպրոցում աշխատել, դպրոցի միակ համակարգչային սենյակի ղեկավարն էր… պատկերացրեցիք? Դա նշանակում էր, որ ես ամբողջ օրը դպրոցում էի, դասերից հետո մի երկու պարապմունքի էի գնում /պար, անգլերեն…/ հետո գնում էի ռուսական գառնիզոնին կից կադետների դպրոցի երեխեքի մոտ /էնտեղ լիքը ռուս ընկերներ ունեի ու ինձ «իրենցական» էին համարում, չնայած տարիքով ահագին փոքր էի/, կադետների հետ մի երկու պարապմունքի մասնակցելուց հետո /ասենք շարային քայլ կամ ինքնապաշտպանություն ու էս շարքի էլի լիքը բան/ հետ էի գնում դպրոց, էնտեղ ինձ էր վստահվում ամենալավ կոմպը /քրոջս սեռվեռը/ ու մինչև ժամը հինգը ինտեռնետային կայֆեր:

Մարդիկ էտ տարիների չգիտեին ինտեռնետն ինչ էր, իսկ ես 13-14 տարեկան հասակում ինչեր ասես որ չէի անում համացանց կոչված երևույթում /վատ բան չմտածեք, էտ անկապ սայտերը բլոկիռովկայի տակ էին :ՃՃՃՃ/:

Հիմա նոր հասկանում եմ թե ինչ մեծ ազդեցություն են ունեցել այդ տարիները հետագա կյանքիս վրա, ավելի ճիշտ ապրելաոճիս ու մտածելակերպիս: Այն ժամանակ լրիվ տարբերվում էի հասակակիցներիցս, որովհետև ռուսական դպրող էի սովորում, ողջ ազատ ժամանակս ռուսների հետ անցկացնում ու հազար ու մի դասընթացների հաճախում: Երբ արդեն 15 տարեկանում դպրոցս փոխեցի ու սկսեցի հայկական դպրոցում սովորել /պարզապես ֆիզ.մաթ. թեկումով ռուսական դպրոց չկար/ հասկացա, որ ոչ թե շատ, այլ ահավոր շատ եմ տարբերվում, տարբերվում եմ մտածելակերպիս ազատությամբ, տարբերվում եմ զարմանք կոչվածի մի քիչ ուրիշ սահմանով, ազատ ապրելաոճով /ի նկատի ունեմ առանց հիմար կոմպլեքսների, ասենք չշփվելու կամ ինչ-որ բանից ամաչելու/… դե հիմա ինչ բացատրեմ, շատ դժվար բան է: Գիտեք հիմա էլ եմ շատ տարբերվում ինձ շրջապատող հասարակությունից, ու ժամանակներ են լինում, որ շատ դժվար է, բայց այնուամենայնիվ կարողանում եմ իմ նման ընկերների գտնել ու քանի որ մյուսների պես մենակ իմ շրջակայքը չէ որ տեսնում եմ, դուրս է գալիս որ լավ ընկերներ ունեմ ուր ասես` ամբողջ Հայաստանով մեկ ու Հայաստանից դուրս:

P.S. Կներեք այսքան երկար ծավալվելու համար, երևի հետաքրքիր չեր, համենայն դեպս եթե կարդացիք` շատ շնորհակալ եմ:

Եթե ընկերներից ինչ որ մեկը կարդում է, ուրեմն երեխեք գիտեցեք ես ձեզ շաաաաաաատ եմ սիրում, ու հաստատ համոզված եղեք, որ իմ ընկերության հասկացությունը տարածություն կոչվածը չի կարող խատարել:

Մաղթում եմ հաճելի օր: Մի մոռացեք ձեր կյանքի լավ պահերը: Ձեր` Լ.Բ.

Լաց լինել չգիտեմ …

Օրերը թռնում են ու ոչ մի բան չի խանգարում ժամանակի համընթաց շարժմանը, ամեն ինչ իր հունով է ընթանում ու ոչ մի արտասովոր բան, սովորական օրեր… տուն, համալսարան, դասեր, կուրսեցիներ, հետո ինչ-որ մարդիկ, ինչ-որ հասարակական գործեր, հանդիպումներ… դե օրեր են էլի:

Դժվար է բոլորի համար «մերոնցական» լինելը… Բոլորը գալիս ու քեզ են բողոքում, քեզ են պատմում իրենց խնդիրների, մտահոգությունների մասին, խորհուրդ հարցնում… Չգիտեմ թե ինչու են ենթադրել, որ էսքան մարդու մեջ հենց ես եմ ամենաուժեղը, հենց ես եմ ամենաանկոտրունը… չէ որ ես էլ սիրտ ունեմ, որը ես վերջերս հազիվ է աշխատում, կասեի անգամ համոզելով, չէ որ ես էլ խնդիրներ ունեմ, չէ որ ինձ էլ են շատ հարցեր տանջում: Չէ որ հոգուս խորքում ավելի շատ բան կա, քան դեմքիս բարի ժպիտն ու կենսախնդությունը, որ տեսնում են ինձ շրջապատողները:

Հետաքրքիր է չէ, մի անգամ ընկերներիցս մեկը հարցրես. «Չեն հասկանում դու ընդհանրապես չես լացում»: Էն ժամանակ չպատասխանեցի, բայց հիմա հասկանում են, ինքս եմ տեսնում, որ իրոք չեմ լացում, չգիտեմ լաց լինել… բայց թե ամեն մի կանոն բացառություններ ունի, էդպես էլ ես…

Ժամանակը չի հերիքում… Ուզում եմ ամեն ինչ հասցնել… Շտապում եմ ապրել… Ուզում եմ շատ բան անել կյանքում… Դրա համար էլ կարող է ընդհանրապես ուշադրություն էլ չդարձնես այն ամենօրյա պատճառներին, ամենօրյա ցավացնող իրադարձություններին, որոնց համախմբումը անվանում են դեպրեսիա մոդայիկ բառով… Դեպրեսիա… Մարդկանց մեծ մասը մտածում է, թե էս մի «հիվանդությունը» զուտ տնային տնտեսուհիների տառապանք է: Բայց չէ, հավատացեկ էս պանդեմիան «տանում» է էն մարդկանց, որոնք ամբողջ որը վազվզոցի մեջ են, փորձում են ինչ-որ բան անել, ինչ-որ բանի հասնել, ինչ-որ մեկին ինչ-որ բան ապացուցել…

Զզվել եմ… Գիտակից տարիքում կատարած ուսումնասիրություններից մեկս ամեն անգամ հաստատվում է, ու իմ ճշմարիտ լինելը ահրելի մեծ ցավ է պատճառում, ցավեցնում է առանց այդ էլ հազիվ աշխատող սիրս…  Իսկ արդյունքը այն է, որ ամեն անգամ ավելի ու ավելի խորն է մխրճվում ուղեղիս մեջ այն համոզմունքը, որ պատկանում եմ մարդկանց այն շարքին, որոնց ամեն ինչի` ամեն մի մանրուքի «հասնում» են երկար աշխատանքից հետո: Բայց ախր կան չէ մարդիկ ում կյանքն անցնում է ռուսի ասած «խալյավա» վիճակներով…

Հոգնել եմ… Ամեն անգամ տեսնելով, թե ինչ օրենքներով է ապրում մարդկային հասարակությունը, սարսափում եմ… Վերջերս միանգամից հասկանալը չի ընդունվում, հիմա մոդայա ամեն ինչ հազար անգամ բացատրել տալը, դե աչք մտնելու մոմենտ կա /ուրիշ բան էլ կասեի, բայց չեմ ասի ցենզուրայի նկատառումներով/, հիմա մի տեսակ վերացել է բնատուր խելքի ու «զուբրիտ» կարգավիճակի սահմանները, քցում են նույն հոսանքի մեջ ու գնա կորի…

Ու էսպես ամեն օր, ամեն տեղ ու ամեն վայրկյան… Ու էն, որ ամեն անգամ չես արտահայտվում, ու միշտ չէ որ նշանակություն ես տալիս «սրտացավին» մի տեսակ բացասական էներգիայի պես կուտակվում է մեջդ… ու էսպես ամիսներով, տարիներով… Ու մի օր հանկարծ զգում ես, որ կոմպի դեմ նստած աշխատելիս հանկարծ աչքերդ մի տեսակ թաց են, մտածում ես. «Հոգնած եմ», բայց հանկարծ հասկանում ես. «Չէ, ախր երեխայի պես լաց եմ լինում…» ու բնական մի հարց է առաջանում. «Ինչ է պատահել, պատճառը որն է?», իսկ արցունքներտ գնում են ու գնում, բայց հոգիտ թեթևանալու տեղը ավելի է բորբոքվում, ու աչքիդ առաջով անցնում է այն ամեն ինչը, ինչ կուտակվել էր ու թունավորում էր սիրտտ…

P.S. Քանի որ արդեն մի քանի տարի է ինչ ընդհանրապես չեմ լացել, չնայած որ շատ եմ ուզեցել ու չեմ կարողացել, համարեք էս գրածս լացի պես մի բան: Չէ չմտածեկ, չեմ բողոքվում, նման հատկություն չունեմ, ուղակի մի պահ է կյանքումս, միգուցե եղանակից է, կանցնի կգնա: Չէ որ կյանքը հիասքանչ է ու ամեն ինչ լավ է, պարտավոր է լավ լինել!!!!!!!!

Վերջերս մի լավ արտահայտություն հանդիպեցի գրքերից մեկում, դնում եմ օրիգինալը.

There are two kinds of people in this life:
Those who walk into a room and say,
“Well, here I am!”
And those who walk in and say,
“Ahh, there you are.”

Ով չգիտի անգլերեն, կթարգմանեմ.

Կյանքում կան երկու տիպի մարդիկ.
Նրանք, ովքեր մտնում են սենյակ ու ասում.
“Լավ, ահա և ես!”
Եվ նրանք, ովքեր մտնում և ասում են.
“Ահա թե դուք որտեղ եք!”

Լանվ էր չէ?  Մեծ իմաստ կար սրա մեջ: Աշխատեք ձեր մեջ համատեղել այս երկու տիպերը: Այսքանը: Մաղթում են հաճելի օր: Ամբողջովին ձեր Լ.Բ.

ԳԵՆԴԵՐԱՅԻՆ ՀԱՎԱՍԱՐՈՒԹՅՈՒՆ: ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՈՃ Մաս 1

Վերջին տարիներին մեր պարզ ու հասարակ իրականության մեջ անդադար հոսքով ներթափանցում են «եվրոպականացված» հասկացություններ /այսպես օրինակ ֆեմինիզմ, տոլերանդություն, քսենոֆոբիա, գենդերային հավասարություն ու այս շարքի շատ ու շատ հասկացություններ/, որոնց փորձում ենք համապատասխանել մեր ողջ էությամբ: Այսպես, օրինակ բարեկամանում ենք թշնամի ազգի հետ ոչ տոլերանդ /անհանդուրժողական/  չերևալու համար, արտասահմաններում դսևորում մեզ բավականաչափ «մարդամոտ», որ չասեն, թե քսենոֆոբիա ունենք /վախ նոր, անծանոթ մարդկանցից/: Այս հասկացությունների շարքում իր անսասան դիրքն ունի գենդերների /սեռերի/ հավասարությունը, որի մասին գոռում-գոչում են գրեթե ամենուրեք ու առհասարակ այն ծրագրերում, որոնք Եվրոպական հովանավորչություն ունեն: Բայց ինչպես և բոլոր «օտարածին» երևույթները, այս մեկն էլ իր ուրույն արտահայտում է գտել մեր հասարակությունում, կարելի է ասել «հայկականացվել» է:

Այս շարքում կուզենայի խոսել այն մարդկանց մասին, որոնք իմ կարծիքով վառ մարմնականացումն են «հայկական գենդերային հավասարության»: Ու պատահական չէ, որ առաջինը տեսադաշտումս հատնվեց տիկին Տիգրանուհին, որը բացառիկ երևույթ է Գյումրի քաղաքի ու, ինչու չէ, նաև Հայաստանի համար: Մեր հասարակությունը կամաց-կամաց սովորում է չզարմանալ, երբ ինչ-որ թանկարժեք մեքենայի ղեկին կին է տեսնում, բայց, համենայն դեպս, տաքսու դուռը բացելիս ու այնտեղ կին տեսնելիս անակնկալի է գալիս: Եվ այսպես սկսեմ պատմությունս:

Իր խոսքերով, տիկին Տիգրանուհին մեքենա վարել է սովորել դեռևս երիտասարդ տարիներին ի շնորհիվ իր հոր, որը վաստակավոր վարորդ էր: 12 տարեկանում մնացել է հոր խնամակալության տակ ու դաստիարակվել որպես սեփական կյանքը հստակ կառավարող, կշռադատող, կայնքի բոլոր փորձություններն դիմակայող ու մեծ կամքի ուժ ունեցող մարդ, ինչը հետագայում շատ է օգնել, քանի որ արդեն 25 տարեկանում զրկվել է նաև հորից:

Սեփական մեքենայով է երթևեկել դեռևս Սովետական Միության տարիներ: Ասում է, որ շատ է սիրում մեքենա վարել, հատկապես մեծ հաճույք է ստանում Գյումրու փողոցներով շրջելուց: Մինչև տաքսու վարորդ դառնալը մեծ պաշտոն է ունեցել գուլպայի ֆաբրիկայում` եղել է կարի տեղամասի պետ: Այն հարցիս, թե արդյոք այդ ժամանակներում իր կյանքը ֆինանսապես ապահովված էր, ժպիտը դեմքին պատասխանեց. «Հա, փող շատ ունեի, լավ էի ապրում, ամբող Սովետ.Միությունը տեսել եմ, մի երկու անգամ էլ արտասահմանում եմ եղել»:

Ու քանի որ տեսքից շատ առատաձեռն է երևում /ես էլ մարդկանց մեջ ուշ-ուշ եմ սխալվում/, հարցրեցի, թե օգնում էր արդյոք մտերիմներին ու տիկին Տիգրանուհին շատ անկեղծորեն պատասխանեց, որ օգնում էր ոչ միայն մտերիմներին, այլ նաև կարիք ունեցող այլոց: Ասում է. «Որ փող շատ ես ունենում պետք է անպայման օգնես կարիքավորին ու քո բարեգործությունների պատասխանը քեզ կտրվի աստծո կողմից»: Բարեգործություններ կատարելու համար անգամ Երիտասարդ Գվարդիականի մեդալ ունի:

Խորհրդային հասարակարգի փլուզումից հետո Հայաստանը շատ ծանր օրեր տեսավ: Փակվեցին շատ աշխատատեղեր, այդ թվում նաև գուլպայի ֆաբրիկան, ու տիկին Տիգրանուհին մնաց առանց աշխատանքի: Իր կեցությունը պահելու համար որոշեց տաքսի վարել, որոշումը շատ դժվար տրվեց, չէ որ քաղաքում հարգված ու հայտնի կին է եղել ու հիմա հանկարծ տաքսի է քշում: Բայց ապրելու ձգտումն ու զարմանալի կամքի ուժը հաղթեցին տվյալ պայմաններում անտեղի հպարտությանը ու 1999 թվականին` ուղիղ 10 տարի առաջ տիկին Տիգրանուհին վերածվեց Գյումրիում միակ կին տաքսու վարորդի: Ասեմ, որ այս ստատուսը պահպանվում է մինչ օրս:

Հարցրեցի, թե սիրում է արդյոք տնային գործերով զբաղվել ու լսեցի հետևյալը. «Չեմ սիրում լվացք անել, իսկ տան գործերը իհարկե անում եմ, տունդ կեղտոտ չես թողնի ու սոված էլ չես մնա»:

Զրույցի տրամաբանական վերջում էլ խոսեցինք մեր քաղաքի ու մեր մարդկանց մասին, ասեց, որ մեր ժողովուրդը աշխատող ու արարող է, բայց թե պայմաններ չկան, այնուամենայնիվ հույս արտահայտեց, որ կգա մի օր, երբ կյանքը կլինի բարեկեցիկ ու աշխատատեղի խնդիր չի լինի: Վերջում էլ մաղթեց մեր համաերկրացիներին համբերություն ու կամքի ուժ, որ դիմակայեն փորձույթյուններին ու չմոռացավ երջանկություն մաղթել, որ կյանքը լուսավոր լինի:

Ես էլ շնորհակալություն հայտնեցի, որ համաձայնեց ինձ հետ զրուցել ու անչափ տպավորված հեռացա, վերցնելով հեռախոսի համարը ու խոսք տալով, որ չեմ մոռանա իրեն ու շուտ-շուտ կզանգեմ կամ կայցելեմ:

Ողբամ զքեզ Հայոց Աշխարհ…

Ամառվա առաջին կեսից հետո “Ինչ? Որտեղ? Երբ?”-ի առաջնություններից չեինք խաղում, ես էլ պարապունքներին ու անհատական առաջնություներին չէի ներկայանում, պատճառաբանելով, որ ժամանակ չունեմ: Բայց թե ես հո գիտեմ պատճառները, ինչ ժամանակ ինչ բան, պետք լինի էտ ժամանակը գետնի տակից էլ կճարեմ!!!! Չէ, էստեղ լուրջ պատճառահետևանքային կապ կար` հիասթափվել էի… Վերջի կարևորագույն առաջնություններից մեկում /Սլավոնական համալսարանի առաջնություն/ Գյումրիից միակ թիմն էինք, որ հրավեր ստացանք, մեկնեցինք բարձր ոգևորությամբ ու… ու պրովալի ենթարկեցին մրցաշարի բոլոր փուլերը: Դրանից հետո մի դեսակ “դուխս ընկել էր” ու չեի կարող խաղս գտնել, հետևաբար խուսափում էի խաղալուց:

Բայց մի երկու օր առաջ մեր երեխեքից մեկը ասեց որ Մանկավարժականի թիմից ուսանողական առաջնության հրավեր ենք ստացել /մարդիկ անգամ հրավիրատոմս էին ուղարկել/: Դե մենք էլ հավաքվեցին ու գնացինք ու սկսվեց…

Մինչև խաղը ընկերուհուս հետ որոշեցին մտնել խանութ ու մեզ համար “դոպինգ” գնել /ինտելեկտուալ խաղերի գիտակների համար դոպինգ է համարվում շոկոլադը /: Մտանք խանութ, վաճառողուհին կանգնած զրուցում էր ու մի հազար անգամ կանչելուց հետո լռիվ մունաթ վիճակով մոտեցավ մեզ, շոկոլադ խնդրեցին պատկերացրեք ինքը մեզ հարցրեց թե էտ մեր ասածը ինչ արժի /330 դրամ արժեր/, հետո տվեցին 500անոց ու… ու եստեղ սկսվեց տանջանքը, խեղճ հաշվիչը ինքը ցիցաղից մեռավ, էտ աղջիկը 3 անգամ փորձեց 500-ից հանել 330 ու պարզել թե մեզ ինքչան “զդաչի” պետք է տա: Դե ես էլ հենց էտ պահին երբ խեղճ հաշվիչը փորձում էր հաշվարկել այդ անուծելի ու սարսափելի “կրկնակի ինտեգրալը ամբողջությունից ամբողջություն” հիշեցի մեր մեծն պատմիչ Մովսես Խորենածուն /առհասարակ դպռոցում հայոց լեզու ու գրակից լավ չեմ եղել, բայց թե վերնագրիս հանչար տողը լավ եմ հիշում/, ու քանի որ վերջերս հեղափոխական ոգով եմ լցված ու լեզուս էլ եղածից էլ “բեթար” է սրվել, բարձրաձայն արտահայտվեցի ու աչքի պոչով նայեցի աշխարհի ամենամեծ IQ ունեցող վաճառողուհուն: Կպատկերացնեք, որ ոչ մի ռեակցիա չկար, մենակ ընկերուհիս էր մտահոգված տեսքով հետևում հաշվիչի տանջանքին:

Դուրս եկանք խանութից ու միացանք թիմի մյուս կեսին: Ներս մտանք ու… ու տեսանք այդ ճղճիմ տեսարանը: Ձեր երեակայության ողջ ուժով պատկերացրեք ամենակոմպլեքսավորված մասսան, որ հատուկ պատռաստվել էր այդ խաղին /այսինքն լիքը գույնզգույն ու փայլուն շորեր, լիքը քյառթու երկրպագուներ, հայերել “բալետ” անողներ, ու էլի լիքը անկապ դեմքեր/: Հանկարծ մեկը մունաթ տոնով ողջ դահլիճով մեկ գոռաց. “Պոլիտեխնիկը կա?” մեր Տիկոն էլ /լավ մարդ, լավ խաղացող ու ինձ հետ նույն ազգանունը կրող, բայց ոչ բարեկամ/ նույն տոնով պատասխանեց. “ՀԱ”: Ու նորից, բայց արդեն բոլորով, հիշեցինք Խորենացուն:

Ինչևէ առաջնությունը ավարտվեց ու մենք առանց տանջանքի գրավեցինք առաջին տեղը, վերցրեցին մեր պատվոգիրն ու գավաթը ու սպասեցին որ երեխեքը գան ու շնորհավորեն, բայց թե ինչ շնորհավորան, ախր հայի նախանձ է չէ… այդպես էլ ոչ մեկը չմոտեցավ /բացի խաղավարից/ ու մենք կրկին անգամ հիշելով հին ու բարի քերթողահորը որոշեցինք մի քիչ լիցքաթափվել մինչև նույն օրվա երեկո:

Երեկոյան ժամը 10-ին նորից հավաքվեցինք իրար հետ, չէ որ ավելի պատասխանատու իրադարձություն կար` ինտելեկտուալ առաջնության աշնանային եթերաշրջանի բացումը մեր թիմն էր արձանագրելու: Խաղացինք, կասեի անգամ լավ խաղացինք, բայց պարտվեցինք հեռուստադիտողներին 7:5 հաշվով:

Չնայած սրան, երբ տուն հասա գիշերվա 12-ի կողմերը, անչափ բարձր տրամադրություն ունեի: Զգում էի, որ չնայած պարտությանը մեր այս խաղը նման էր Ավարայրի ճակատամարտին – բարոյապես հաղթեցին, հաղթեցինք ինքներս մեզ, մեր չարախոսներին ու ի վերջո մեզ պատած հուսահատությանը:

Ու չնայած այն փաստին, որ ամբող որը գլխումս պտտվում էր Խորենածու “ողբամ զքեզը”, այնուամենայնիվ հույսով լցվեցի, որ ի վերջո լավ է լինելու ու երեվի կգա մի որ, երբ այս բառերը կկորցնեն իրենց ակտուալությունը:

P.S. Հուսով եմ ձեր մոտ առիթներ չեն լինի իմ նման ամբողջ օրը Խորենածուն հիշելու:

Մաղթում եմ իմաստալից օր: Ամբողջովին ձեր Լ. Բ.

Детство… далекое… темное…

В последние время не часто вспоминаю былые времена, нет, не потому, что не хочется, просто… Не знаю, просто так получается, просто… просто жизнь идет вперед и с каждым днем все быстрей и быстрей вертится земля и времени не хватает ни на что, ни на кого… И с каждым днем понимаешь, что жизнь налаживется, прогрессирует, а ведь было время, когда все стояло на месте, не было ничего, даже надежды на какое-то просветление.

Да, детство мое было не легким, “холодные и темные годы” как никак, горем разбитая семья, которая пыталась снова выстроить свою жизнь и полуразрушенный от землетрясения город…

Многие думают, что дети забывают события своего детства, но нет, все они ошибаются, я все помню, помню…

Помню как не было света и как сестра учила уроки под свет лампы, помню как все ругали ее за это, помню как мама уставшая приходила с работы, помню каким мрачным был папа, помню как меня водили в садик, ведь весь день дома никого не было, помню как все ругали правительство, помню… помню как вырубали свет и люди от нечегоделания рисовали узоры для вязания (ради памяти наши сохранили несколько таких узорчиков – полетов воображения старшей сестры). А я… что я, маленький человечек совсем не капризный, ничего не требующий, но дающий очень многое окружающим ее близким людям. Ведь не зря взяли да и назвали Лусине (в переводе свет), да я еще тогда понимала, что была лучиком света в беспросветной жизни родителей, была фундаментов всего нового, что они решили (я бы даже сказала решились) построить заново, потеряв уже имеющееся.

Помню еще и то, что когда все нормальные дети играли во дворе я сидела дома и листала книжки, или рисовала, помню, что никогда не играла с куклами, как нормальные девченки, много чего не делала, чего делали другие дети, и наоборот делала много того, чего не делали другие. Пускай не покажется, что я была странной, замкнутой и необщительной, нет ничуть, по вечерам как другие выходила во двор играла с ребятами, но … есть одно но, играла не со сверстниками, а с более взрослыми. Теперь уже не удивляюсь этому, так выходит, что с самого детства у меня общение получалось лучше со старшими, а со сверстниками как-то не клеилось. Почему это так? Не знаю, может потому, что я во всем спешу, может потому, что я поняла многие истины нашей жизни еще в раннем детстве, не знаю… только меня уже в 5 лет тянуло учиться и я в то время уже читала и писала по-русски (почему по-русски, да просто у меня мама филолог, да и семья у меня русскоязычная J), умела слагать и вычитать цифры до 20-и J. Ну что сказать, меня в то время интересовали не куклы, а книжки и тетрадки.

Многое из детский привычек и потребностей сформировали мой теперешний характер – мне до сих пор трудно со сверстниками, никак не совпадают интересы. Теперь бросая такой своеобразный исследующив взгляд назад, в 90-ые годы, понимаю что в отличие от многи я воспитывалась имненно для 21-ого века. Нет, не подумайте, что родители делали это намеренно, просто так получилось, что за мной не было времени вечно нянчится и я научилась очень многим вещам, а главное научилась расчитывать только на себя, научилась быть человеком ситуации, импровизировать с жизью… Звучит как то не понятно, но все же. Поясняю, для мамы я была дочкой, для папы сыном, для сестры лучшим другом (и сейчас остаюсь таковой не смотря на нашу разницу в 15 лет), для окружащих “нежным пушистым зайчиком”, а для определенного круга друзей “маленьким генератором-лидером”.

На самом деле я такая, какая я теперь есть, порой очень сложная, порой простая, порой сама себя не понимающая, порой черезчур жесткая, а иногда слишком чувственная. Я – это я, такая какая я есть, и за то что я вообще есть я благодарна решимости и непоколебимости моих родителей! Я – отражение нового поколения, которое еще не знает что его ждут большие свершения!!!!!!!!

Не пропустите большие перемены и будьте на чеку. Желаю удачного дня. Л.Б.

Ներում – բեկում չի լինելու … հետիոտնաերթևեկային կանոններ

Երեկվանից արդեն սկսեցին ոտքով “երթևեկելուց” պարտադրել մայթերի սահմանները չխախտել ու ճանապարհային ուղղահայաց հատումներ կատարել միայն սպիտակ գծիկներով նշված այսպես կոճված անցումներով կամ հայերեն ասած “զեբրերով”: Դե հա, վերջը քաղաքակիրտ երկիր ենք չէ՞, ախր արդեն Եվրո Խորհուրդ ենք մտել, ոնց կլինի…

Ամեն ինչ լավ է… Բա ինչ անենք եթե էտ բաղձալի սպիտակ գծիկները երևում են միայն ասֆալտը միկրոսկոպով քրքրելուց հետո, եթե մեքենաները կանգնում են ոչ թե սֆետոֆորին (հայերեն տարբերակը չգիտեմ) չհասաց, այլ բառից բուն իմաստով նրա տակ… Ինչ անենք, դե պարզ չի պետք է նախ լսենք բարձրախոսով հնչաց ինչ-որ մի հաստափորի կոպիտ ձայնը հետո էլ … դե հետո էլ “գալանտ” ձևով կուղեկցվենք բաժին ու կմուծենք 3000 դրան,  ու այդպես ամեն օր…

Չէ, հանկարծ չկարծեք թե դեմ եմ կարգ ու կանոնի հաստատելուն, ընդհակառակը համատարած խախտումների մեջ երևի քչերից եմ ով չեղած անցումներով է միշտ փողոցը “հատում”:

Բայց ախր ամեն անգամ մի մեծ պարադոքսի առաջ եմ կանգնում, չեմ հասկանում մեր կառավարությունը ուրիշ անելու բան չունի … մեկ ամրագոտիներ, հիմա էլ անցումներ: Լավ, ընկերներ, ախր աբսուրդ է, պետությունը արդեն “ճռճռում” է էս մոդայիկ դարձած ճգնաժամից (չնայած ես դրա առկայությանը այդքան էլ չեմ հավատում, կասեի անգամ ընդհանրապես չեմ հավատում…), ամեն ինչի գները արհեստականորեն բարձրանում է, ազգային դրամը շարունակում է արժեզրկվել (մեր ժողովուրդն էլ առանց հասկանալու ուրախանում է դոլլարի կուրսի բարձրացման կապակցությամբ), իսկ մենք ինչ-որ հիմար գոտիների ու փողոցի գծավոր հատվածների մասին ենք մտածում: Չէ որ իր կյանքի մասին մտահոգվողին ամրագոտիներ ու անցումներ պետք չեն, նա առնց դրանց ել զգույշ կլինի, իսկ էն “լավ տղեքը” ամրագոտիներով էլ փողոցներում իրենց 120-ը կզարգացնեն, ու անգամ անցումով բայց կարմիր լույսի տակ կանցնեն:

Այստեղից մի հետևություն, մի՞թե արժեր այս կենցաղային հարցերին տալ պետական կարևորություն ու մոռացության ենթարկել ավելի կարևոր հարցեր, թե թտ կարևոր հարցերը մեկ է չեն էլ կարող լուծել, էտ կարևորին միշտ էլ ձեռքերը չի հասնում ու ժամանակը չի հերիքում: Դե հա, շաբաթական 4 օր գործ անելով ու հանրապետությունում ամենաբարձր աշխատավարձ ստանալով մեր 400 հոգանոց խորհրդարանը (կամ մասսայական ննջելավայրը) մտածում է արժի անցումներով փողոցն անցնել, թե լավ է փողոցի մեջտեղում “քցվել” մեքենայի տակ: Ու էս ամեն ինչից հետո հանկարծ պարզվում է, որ վայ ախր մենք ամեն ինչում զիջում ենք մեր հարևաններին, թե քաղաքակրթության մակարդակով, էե դիվանագիտությամբ, թե…

Էէէէ, ոնց եմ ափսոսում էս մեր խեղճ ու կրակ Հայաստանին, էս ում ձեռքերում ես սիրելի երկիր, ինչու ես էսպես թուլացել ու ինչու ես հադուրժում էս ճղճիմությունը…

Կարող է ոմանց համար մի քիչ ծիծաղելի թվա, բայց չեմ կարող տեսնել թե ոնց է “գլուխը” թեքել մեր ՀԱՅՐԵՆԻՔԸ էս տգետ, հաստափոր, հաստավիզ ու … (լավ ցենզուրան չանցնենք )  լծի տակ: Գիտեք հավատում եմ, որ մի որ ամեն ինչ փոխվելու է, մենք ենք փոխելու, մենք նոր եկող սերունդը (հետաքրքիր է ես իմ ասածին հավատացի…): Չէ, հաստատ գիտեմ մի որ գլուխ կբարձրացնի մեր հասարակության “ոսկե երիտասարդությունը” (ի կատի ունեմ նոմալ, ինտելեկտուալ ու առողջ դատելակերպով երեխեքին), արդեն է բարձրացնում, սկսվում են մի ուրիշ ժամանակներ… Ես գիտեմ, վերջում կհասնենք մեր նպատակին…

P.S. Ոնց որ շեղվեցի թեմայից, իսկ սկսել էի նոր ճանապարհային կանոններից: Ինչ ասեմ վատ բան չի, մենակ զգույշ եղեք, գիտեմ լինում են դեպքեր երբ անցումը շատ հեռու է ու դրան հասնելու համար պետք է շեղվես ճանապարհից, ինչ ասեմ ուշադիր կլինեք ու “կանոնները” կխախտեք միայն պետավտոտեսուչների (հայերեն “միլիցիա”) բացակայության դեպքում:

Մաղթում եմ հաճելի որ: Ձեր` հեղափոխական ոգով լցված Լուսինե Բարսեղյան:

НЕ СТАЛО РОБЕРТА СААКЯНЦА

Скончался известный мультипликатор Роберт Саакянц.
Я просто обожаю его мультики и ставлю некоторые из них!