Сказка для взрослых. Маленький принц…

Сегодня решила навести порядок у себя на книжных полках и знаете что нашла? Одну из моих любимых, обожаемых и бесценных книжек, книжка, которую я перечитывала много-много и от которой никогда не устаю – «Маленький Принц» Антуана де Сент-Экзюпери. Хотя в последнее время я и забыла про нее и теперь понимаю, какой большой ошибкой это было.

Ведь кажется, что всего лишь книга – сказка, детская сказка… А ведь в этой сказке вся жизнь, вся истина, весь смысл… Как же я по тебе скучала мой дорогой друг, мой маленький принц!!!

Так хочу поделиться с вами теми цитатами, которые особенно берут за душу и которые я наизусть знаю. Ну что начнем?

Автор:

Это очень печально – когда забывают друзей. Не у всякого был друг.

Будь то дом, звезда или пустыня – самое прекрасное в них то, чего не увидишь глазами.

Взрослые очень любят цифры. Когда рассказываешь им, что у тебя появился новый друг, они никогда не спросят о самом главном. Никогда они не скажут: «А какой у него голос? В какие игры он любит играть? Ловит ли он бабочек?» Они спрашивают: «Сколько ему лет? Сколько у него братьев? Сколько он весит? Сколько зарабатывает его отец?» И после этого воображают, что узнали человека.

Когда даёшь себя приручить, потом случается и плакать.

Светильники надо беречь: порыв ветра может их погасить…

Маленький принц:

Хорошо, если у тебя когда-то был друг, пусть даже надо умереть.

Есть такое твердое правило. Встал поутру, умылся, привел себя в порядок — и сразу же приведи в порядок свою планету.

- Люди забираются в скорые поезда, но они уже сами не понимают, чего ищут, – сказал Маленький Принц. – Поэтому они не знают покоя и бросаются то в одну сторону, то в другую…

У каждого человека свои звезды.

Глаза слепы. Искать надо сердцем.

Вода бывает нужна и сердцу.

Мы в ответе за тех, кого приручили…

Лис:

Нет в мире совершенства!

Слова только мешают понимать друг друга.

Ты навсегда в ответе за тех, кого приручил.

Узнать можно только те вещи, которые приручишь, — сказал Лис. — У людей уже не хватает времени что-либо узнавать. Они покупают вещи готовыми в магазинах. Но ведь нет таких магазинов, где торговали бы друзьями, и потому люди больше не имеют друзей.

«Если ты приручишь меня, мы будем нужны друг другу. Для меня ты станешь единственным во всём мире. И для тебя я стану единственным во всём мире» – Сказал Лис Маленькому Принцу…

Это конечно не весь список моих любимых цитат, но думаю что и этого достаточно! Надеюсь прочитали до конца. А ведь сколько смысла в этих, с первого взгляда простых и незатейливых словах!!! Еслы вы не читали эту книгу, советую вам объязательно прочитать. А перед тем как прочитать примите еще один маленький совет – не относитесь к этой книге как к простой детской сказке, но и не воспринимайте это как какой-то учебник философии, просто читайте со всем сердцем и поймете всю истину. Специально для вас ставлю электронную версию книги с иллюстрациями автора, можете читать здесь.

P.S. Большое спасибо вам всем, за то что читаете и интересуетесь тем, чем я тут пытаюсь заниматься, ваш интерес придает мне силы и стимулирует как ничто другое!!!

Желаю приятного чтения и хорошего дня!

Вся ваша – старающаяся держать свои обещания Л.Б.

Время для поворотов… Я подумаю об этом позже

Каждый раз решая что-нибудь написать и садясь за компьютер понимаю, что мне катастрофически не пишется в последнее время. По обыкновению объясняя это отсутствием вдохновения или музы не пишу, хотя мне есть что сказать, мне всегда есть что сказать…

Теперь перейдем к главному… Запомните этот день 7 февраля 2010 года. Сегодня я обещаю всем вам да и себе тоже никогда больше не ссылаться на отсутсвие музы. Я же знаю, что это самообман, если захочу всегда смогу писать. Теперь буду писать минимум 2 раза в неделю и постараюсь чаще!!!

Выходит сегодня день такой переломный. Хотя ничего странного, я с начала месяца сама не своя, наверно настало время уже расставить все старые точки над и… закончить все недоделанное, уяснить все и сразу, и почему-то у меня долго не хватало на это смелости, я бы сказала слишком долго… У меня такой принцып был – как у Скарлетт (роман «Унесенные ветром»), всегда говорила себе: «Я подумаю об этом завтра», да и откладывала все в долгий ящик и там столько барахла накопилось. Вот я и решила уборку сделать в этом ящичке.

Вот и настало наверно в моей жизни время соверщить поворот у перекрестка и пойти по другой дороге – другим путем. Это наверно покажется странным, но новая дорога будет совсем другой, не такой как  раньше… Нет, я уже устала от всего этого, не могу больше колесить по объезженной полосе, где всегда в конце наталкиваюсь на одну и ту же стену и всегда начинаю сначала.

Теперь я беру очередную тетрадку и записываю в ней все, что должна сделать за этот год, только ты не думай, что это будет обыкновенная тетрадь в которой я писала о тебе, нет, вовсе нет. Это ежедневник, строгий деловой и тебе там места не найдется. Этот год я начала без тебя и надеюсь его так же и продолжить, ни за что больше не вернусь назад, ни за что… А ведь зняешь в Facebook-е недавно присоединилась к одному сообществу – I’m going to be a single in Valentine Day, наверно ты понял намек, ты же у нас умный… А сколько еще осталось до этого дня? Кажется дней 7? Ну да… не думаю что ты переубедишь меня за неделю, и правильно сделаешь!!!

Ну чтож, по обыкновению я и о вышесказанном подумаю завтра, но только уже с совсем другой точки зрения, а на сегодня у меня одна задача, одна цель – реализовать все планы, намеченные на этот год и я знаю, что все будет и будет хорошо!!!

P.S. Кажется мы о Евровидении говорили да точно я и этим интересуюсь и болею за Еву Ривас кому не нравится… а мне наплевать кому нравится кому нет.

Ну ладно заговорилась я как-то, желаю вам удачного дня. Ваша – револлюционно настроенная Л.Б.

Чего только эти детишки не напридумают :)

Сегодня утром подруга дала почитать смешные вырезки из школьных сочинений. Было так смешно что только не пишут дети Постаралась отобрать более или менее приличные предложения. Реально поднимает настроение, а как извество, смех – это сплошное здоровье. Так что читайте, смейтесь и будьте здоровы

И так начали:

Умер М.Ю.Лермонтов на Кавказе, но любил он его не поэтому!

Во двор въехали две лошади. Это были сыновья Тараса Бульбы

Онегину нравился Байрон, поэтому он и повесил его над кроватью.

Герасим поставил на пол блюдечко, и стал тыкать в него мордочкой.

У Онегина было тяжело внутри, и он пришел к Татьяне облегчиться.

Андрей Болконский часто ездил поглядеть тот дуб, на который он был похож как две капли воды.

Лермонтов родился у бабушки в деревне, когда его родители жили в Петербурге.

Герасим налил Муме щей.

Бедная Лиза рвала цветы и этим кормила свою мать.

Отец Чацкого умер в детстве.

У Ростовых было три дочери: Hаташа, Соня и Hиколай.

Тарас сел на коня. Конь согнулся, а потом засмеялся.

Душа Татьяны полна любви и ждёт не дождётся, как бы обдать ею кого-нибудь.

Шел полк французов и кутузов.

Петр Первый соскочил с пьедестала и побежал за Евгением, громко цокая копытами.

Hос Гоголя наполнен глубочайшим содержанием.

Глухонемой Герасим не любил сплетен и говорил только правду.

Такие девушки, как Ольга, уже давно надоели Онегину, да и Пушкину тоже.

С Михаилом Юрьевичем Лермонтовым я познакомилась в детском саду.

Герасим ел за четверых, а работал один.

По дороге в Богучарово Андрей Болконский, как старый дуб, расцвел и зазеленел.

Поэты XIX века были легкоранимыми людьми: их часто убивали на дуэлях.

Первые успехи Пьера Безухова в любви были плохие – он сразу женился.

Раскольников проснулся и сладко потянулся за топором.

Hа берегу реки доярка доила корову, а в воде отражалось все наоборот.

Плотность населения Австралии составляет 4 квадратных человека на один метр.

Из всех женских прелестей у Марии Болконской были только глаза.

Hа переднем плане начинается тропинка. Hа заднем плане тропинка продолжается.

Великий русский художник Левитан родился в бедной еврейской семье.

Надеюсь удалось рассмешить и поднять вам настроение

P.S. Конечно надо признаться, что нецензурные выражения были гораздо смешнее, но все равно здесь не стоит это публиковать.

Желаю удачного дня, вся ваша – еще со вчерашнего дня в прикольном настроении Л.Б.

ПРАСКОВЬЯ

Ночь, уже не выследит – следы запутал снег,
Слегка касается. Красавица, опять
Тебя оставил твой любимый человек,
И снова ты должна любовь свою распять.
И снова ты должна любовь свою…

Девушка Прасковья из Подмосковья
С грустью и тоскою снова одна.
Девушка Прасковья из Подмосковья
За-за-занавескою плачет у окна,
На-на-на…
На-на-на-на.

Ночь, Луны овал лица провалится, с небес
В окно уставится. Останется смотреть,
Что в твоём сердце всё же нет свободных мест,
И снова ты должна любовь свою стереть.
И снова ты должна любовь свою…

Девушка Прасковья из Подмосковья
С грустью и тоскою снова одна.
Девушка Прасковья из Подмосковья
За-за-занавескою плачет у окна,
На-на-на…
На-на-на-на.

Свет с утра запутается в шторах и цветах,
Которые ты забываешь поливать.
Тебя не радует весна и пенье птах,
Ведь снова ты должна любовь свою порвать,
Ведь снова ты должна любовь свою…

Девушка Прасковья из Подмосковья
С грустью и тоскою снова одна.
Девушка Прасковья из Подмосковья
За-за-занавескою плачет и плачет, и плачет┘

Девушка Прасковья из Подмосковья
С грустью и тоскою снова одна.
Девушка Прасковья из Подмосковья
За-за-занавескою плачет у окна,
На-на-на…
На-на-на-на.

Экзамен для меня всегда ПРАЗДНИК!!!!

Միշտ ասել եմ ու էլի եմ ասում, որ Հայաստանում ԲՈՒՀ-ական կյանքի ամենահետաքրքիր «սեզոնը» քննաշրջանն է, որը սկսվում է դեկտեմբերի վերջից ու ավարտվում հունվարի կեսերին: Տարի ու կես եղավ ինչ ԲՈՒՀ-ում են սովորում ու արդեն նկտել եմ քննաշրջանների առանձնահատկությունները: Ահա դրանցից մեկը: Ներկայացնում եմ ուսանողների կողմից ամենաշտ կիրառվող բառերիб հարցերի ու արտահայտությունների ցանկը քննություններից առաջ եւ հետո:

Քննությունից առաջ՝

1. Միտք ունես պարապելու?
2. Լեկցիաները ունես? Կտաս քսեռոքսեմ?
3. Շատ բան կա սովորելու?
4. Բա որ կտռվեմ?
5. Կուրսայինները մինչև քննություն ենք հանձնում?

Ու էլի լիքը նման բանեն:

Քննությունից հետո՝

1. Ստացար? Ինչ ստացար?
2. Շատ հարց տվեց?
3. Որ մտնեմ ինձ կդնի?
4. Արտագրելու ձև կա?
5. Ինչքանով ստացար?

Հիմա բոլոր ուսանողները պարապում են ու քննություններ հանձնում ու ես էլ բացառություն չեմ: Չնայած այսօր միանգամից 3 հատ քննություն եմ ստացել ու այսքանով ավարտել եմ քննաշրջանս /5 հատ քննություն ունեի, որոնցից 2-ը դեկտեմբերին էի ստացել :ՃՃՃ/ ու հիմա լրիվ ազատ եմ :ՃՃՃ, նույնը ցանկանում եմ նաև ձեզ, լավ պարապեք ու լավ գնահատականներ ստացեք:

Թող այս քննաշրջանը ձեր համար բարեհաջող ավարտվի:

Սիրով` ուսանողական պարտականությունները բարեխղճորեն կատարած Լուսինե Բարսեղյան

Несбывшихся снов неслышное эхо

Все чаще каждый раз заглядывая вглубь самой себя вижу, что я другая, не такая какой успела запомнить себя… Да, так часто бывает с людьми, мы меняемся, меняемся радикально и не замечаем этих перемен до тех пор пока еще есть старые привычки, но и они тоже теряются и… и мы осознаем, что ничего не осталось от той личности, которая еще недавно таилась в нас.

Недавно перелистывала свой детский дневник… Говорят настоящие рукописи не сгорают… и эта тоже сохранилась. Было так мило – детские мечты, переживания. Я сразу вспомнила о чем я грезила довольно таки протяженное время и поняла, что когда мечты не сбываются они сменяются другими, а те… те несбывшиеся уходят в самый дальний и пыльный угол души.  Раньше вот эти вот детские мечты, которые никак не хотели сбываться, причиняли так много боли, одновременно заставляя думать, стараться находить решения… Теперь понимаю, что человек формируется как личность вот таким вот способом – чувствуя боль и разочарования, падая и вновь поднимаясь. В 14 лет поняла, что сколько я не стараюсь мне никак не стать теннисисткой и не выиграть Уимблдон, а ведь в то время от одной этой мыслы было жутко больно. «Я теннисист-любитель» – повторяла я себе и сердце ныло от одной этой мысли.

Но прошло время (время вообще летит слишком быстро) и на смену старым целям пришли новые. Жизнь такая штука, она никогда не стоит на месте, и приходится адаптироваться, порой даже жертвуя очень многим.

Когда-то в детстве мне казалось, что я во все бросаюсь с головой – кидаюсь даже не раздумывая. Только мне одной извество как я боролась с этим… Потом, повзрослев поняла, что не изменю себя, просто надо контроллировать происходящее, не оставлять на самотек… С того времени начала сначала думать, а потом делать, причем думать как шахматист – на несколько ходов вперед. Вам может показаться это скучным, нудным, не знаю не интересным… Да может, но на мой взгляд, если жить, то жить обдуманно. Пускай вам не покажется, что не люблю приключения, не люблю разлвекаться и отрываться по-полной… Если вы так думаете, значит совсем не знаете меня! Ладно, к чему это я… ах да хотела сказать, что с того времени начала понимать себе цену, теперь с душой отдавалась только стоящим того затеям…

В один прекрасный день почувствовав себя совсем другой долго не могла выбраться из шокового состояния, но все в этой жизни проходящее и это тоже прошло, теперь я вспоминаю другую – прошлую себя с удивительной нежностью… Хотя до сих пор сердце пережимается вспоминая былые цели и стремления, былые и несбывшиеся мечты, но жизнь прогрессируе – движется вперед сметая с своего пути все…

Теперь уже не так как раньше, сейчас любое принятое решение может оказаться  судьбоносным, теперь нельзя играть в детские игры, хотя по-прежднему тааааак хочется, сейчас всюду минное поле и мы варьируем среди всего этого, стараясь не подорваться… Но я уверенна, что я не подорвусь, меня ничто не возьмет, я проберусь, найду свой путь, смогу… А вы… А вам я советую следовать моему примеру и не поддаваться на искушение подрыва…

P.S. Заголовок – это слова одной дурацкой совецкой песни…

Несбывшихся снов неслышное эхо
Опять мне уснуть не дает,
Мой поезд уехал, уехал, уехал,
Уплыл без меня пароход…

и всякое такое… Желаю чтобы пароходы никогда не уплывали без вас… а поезда… поезда ничего они регулярно ходят

Удачного дня, ваша Лусине Барсегян

Моя первая запись в 2010-ом… и планы на будущее

Прошлый год выдался на славу, и уже 7 дней как начался Новый – 2010ый год!!! У армян традиционно 7 дней сплошного праздника, пьянок и… и хождения в гости!!!
Да у нас так заведено, начинаем готовиться к новому году чуть ли не за месяц до него, начинаем накупать всякую-всячину, ну в смысле всякую возможную еду… потом… потом это уже совсемотдельная история. С первого января у нас уже накрыты пышные столы и мы ждем гостей… а гости-то не простые, вдруг заявляются люди, которых ты может и не видел никогда в жизни и утверждают что они ваш даааааальний родственник и так каждый день аж до 6-ого января.
В этом году ходить в гости особого желания не было, осталась дома, хотела позаниматься, полезным делом заняться, но не тут-то было, как я садилась за дело… звонок в дверь, давай принимай гостей, садись с ними, беседуй и все такое. С каждым годом укрепляестся такое ощущение, что празднование Нового Года для армян – это праздник в честь желудочно-кишечного тракта!!! Не удивительно, что в эти дни в аптеках резко увеличивается продажа «Левомицетина» (кто не знает – лекарство укрепляющее желудок). Факт не из приятнейших, выходит праздники для нас сплошной процесс поедания всего накопленного, а ведь так мы теряем смысл всего происходящего. Хотя еще к черту Новый Год, а вот Рождество… Ну скажите мне пожалуйста, как мы отмечаем этот наиважнейший праздник… Скажу вам, а никак!!! Просто за эти 6 дней все уже так наелись, напились, походили в гости… что уже просто сил не хватает еще один праздник по-человечески встретить!!!
Этот Новый Год отличился еще и тем, что снега не было – погодная аномалия, вся Европа замерзает от холода, а у нас в середине зимы термометр не отпускается ниже нуля. Хотя это не так уж и плохо с точки зрения моего эгоистического восприятия – всегда ненавидела зиму и холод, так что мне даже лучше
Ну чтож, выходит в 2010-ом это моя первая запись… как говорится – поехали!!!!!!! Как полагается, по закону жанра надо составить список планов на целый год.. Хотя говорят, если хочешь рассмешить Бога, расскажи ему о своих планах. Но все же планы конечно есть, да и немалые, что вам сейчас ими голову морочить, просто поверьте на слово, если удасться реализовать хотя бы половину – буду считать год удавшимся, если же нет… Надеюсь все таки удасться.
Могу только сказать, что этот год с самого его начала не похож на другие уже потому что я по своему обыкновению не перечитала всевозможные свои гороскопы, нет не думайте что я верила в это, просто читала и все, а в этом году нет… А что это значит??? Это значит я изменилась… и это совершенно верно, сама чувствую вто прошедший 2009-ый сильно поменял меням надеюсь к лучшему А насчет этого года… ммммм у меня такое предчувствие, что он будет хорошим, неожиданным, экспрессивным…
Уверенна, что год будет таким и для вас, мои друзья. Желаю вам всем исполнения ваших самых заветных желаний.
С любовью Л.Б.

2009-ի ամփոփում կամ այս տարվա վերջին գրառումս

Ավանդույթին համաձայն կամ էլ զուտ մարդկային սովորություններին ենթարկվելով ես էլ ամեն տարի դկտեմբերի վերջերին ամփոփում եմ եղած-չեղածը, այսպես ասած տարվա ընթացքում արած-չարածս պլյուս-մինուս եմ անում:

Այսպիսով, նախ և առաջ 2009-ը ինձ համար շատ արտասովոր տարի եր` լի փոփոխություններով ու նոր տպավորություններով: Հերիք է մենակ այն, որ տարվա ամփոփումն անում եմ ոչ թե անձնական օրագրում, այլ այստեղ` անձնական բլոգում:

Լավ, սկսենք սկզբից: Տարին սկսվեց ամենասովորական ու անտանելի ձևով, որը ընդհարապես խոստումնալից չէր, բայց արի ու տես, որ առաջին տպավորությունը շաաաատ խափուսիկ դուրս եկավ: Տարվա 3-րդ ամիսն էր, որ որոշեցի ես էլ ակտիվանալ ու ցուցաբերել հասարակական ակտիվություն, որոշեցի ու արեցի… Ու գնաց… Սկսեցի թրեյնինգների, ու էլի լիքը նման բաների մասնակցել: Մայիսին որոշեցի, որ այլևս չեմ կարող լռել ու դրա համար ինձ արտահայտվելու տեղ է պետք… Բացեցի բլոգս, որով հիմա շատ հպարտանում եմ ու որին շաաատ եմ սիրում :Ճ:

Այս տարվա ընթացքում ինչ օրեր ասես որ չեմ ունեցել… օրեր խելոք ուսանող, օրեր առաջադեմ երիտասարդ ու թրեյնինգներ, սեմինառներ, օրեր են եղել ամբողջ օրը ճանապարհներին եմ եղել հազար անգամ ինչ-որ տեղ գնալ գալով, օրեր են եղել հավեսով ընկերական շրջապատում ժամանակ եմ ացկացրել, կամ էլ օրեր երբ մենակ նստած տխրել ու կարոտել եմ այդ ընկերներիս, օրեր որ էնքան զբաղված եմ եղել, որ բացի գործերից ոչ մի բան չեմ նկատել ու դրանից հետո էլ օրեր որ էլ ուժ չեմ ունեցել ու էտ ուժասպառ վիճակում վրա են տվել մոռացուցան ենարկված սենտիմենտալ պոռտկումները ու… ու օրեր վերելքներ, նոր գաղափարներ, ձգտումներ, հաղթանակներ ու խոստումնալից ապագա… օրեր էլ են եղել, որ ոչ մի բանի հավես չկար, անկումներ, հիասթափություններ, դառնություն, ու էտ ամեն ինչը էն աստիճանի, որ ոչ մեկի դեմքը չես ուզում տեսնես, ոչ մեկի մասին ոչ մի բան չես ուզում իմանաս, ու ընդհանրապես ոչ մի բան չես ուզում անել: Բայց թե կյանքն էդպես է անկումներին հետևում են վերելքները, հիասթափություններին նոր հույսերն ու ձեռքբերումները…

Գիտեք ինչում էր կայանում այս տարվա յուրահատկությունը? Այս տարի ինքս ինձ համար ու ինքս իմ մասին էնքան բացահայտումներ արեցի… Բայց ամենակարևորը, որ միշտ նշել ու նշելու եմ, այն էր որ շատ յուրահատուկ մարդկանց հետ ծանոթացա ու ընկերացա: Իմ համար միշտ էլ կարևոր են եղել ընկերները, բայց թե միշտ բծախնդրորեն եմ մոտեցել նրանց ընտրության մեջ: 2009-ը ինձ «հանդիպեցրեց» այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց գոյության մասին անգամ գլխի էլ չէի ընկնում, բայց հիմա հասկանում եմ, որ նրանք իմ կյանքի մի մեեեեծ մաս են կազմում: Երեխեք, գիտեցեք, որ ես ՁԵԶ ՇԱԱԱԱԱԱՏ ԵՄ ՍԻՐՈՒՄ ու առանց ձեզ արդեն չեմ պատկերացնում իմ կյանքը: Չէ որ, շատ հաճելի ու ապրեցնող զգացողություն է երբ գիտես, որ լավ ընկերներ ունես, որոնք միշտ կոխքիտ են` կիսում են քո տխրությունն ու քեզանից շատ ուրախանում հաջողություններովդ, ու էլ ավելի հաճելի է, երբ դու ինքդ ինչ որ մեկի մասին կարող ես մտահոգված լինես, ուրախանաս նրա հետ ու վիշտը կիսես: Հենց սրանում է կայանում մարդկային երջանկությունը և ես շնորհակալ եմ ընկերներիս, որ դարձնում են ինձ երջանիկ մարդ:

Ահա սա էր 2009-ը իմ տեսանկյունից` հետաքրքիր, չկրկնվող, բազում անակնկալներով ու անսովոր զգացողություններով: Չնայած տարվա վերջը էտքան էլ ուրախ չի ստացվում, էսքան լավ պահերից հետո տարին ավարտվում է վատ իրադարձությունով` ինձ շատ թանկ մի մարդ հիմա կանգնած է կյանքի դաժանագույն փորձության առջև ու տանջվում է, շատ է տանջվում… Տանջվում եմ նաև ես, որովհետև արդեն նշել եմ թե ինչքան եմ սիրում ընկերներիս ու ինչան թանկ են ինձ համար: Ես համոզված եմ, որ նա արժանապատվորեն է տանում այս փորձությունը /ցավոք սրտի հիմա կոխքին չեմ, ինչը իր հերթին էլ ավելի է տանջում, բայց թե միտքս ու հոգիս միշտ հետն են/, բայց չեմ ուզում, որ կյանքը ավելի մեծ հարված հասցնի` ծնկի բերի, չէ որ նա արժանի չէ սրան…

Դե ինչ ասեմ, հուսով եմ, որ գալիք 2010 իր հետ կբերի միայն լավ պահեր, կբերի բոլոր խնդիրների լուծում ու երազանքների կատարում: Հուսով եմ որ ամեն ինչ լավ կլինի ու դուք /ինչպես նաև ես :Ճ/ շատ չենք տխրի ու դժվարությունների հետ առիթներ չենք ունենա առճակատվելու: Մաղթում եմ բոլորիտ այնպիսի տարի ինչպիսին դուք ինքներտ կուզենաք ապրել:

Շնորհավոր  Նոր Տարի և Սուրբ Ծնունդ!!!!

Սա էլ փաստորեն այս տարում իմ վերջին գրառումն էր, ինչևէ կհանդիպենք 2010-ին:

P.S. Ի միջայլոց եսօր 7 օր բլոգը կատարել էր 2009-ի բլոգային տարվա ամփոփում, որում ինձ էլ էր անդրադարձել, ինչի համար շաաաատ շնորհակալ եմ 7 օրին ու մասնավորապես Շուշան Հարությունյանին: Շատ շնորհակալ եմ, որ գնահատել եք ակտիվությունս:

КУКУШКА

I куплет:

Песен, ещё не написанных,
Сколько? Cкажи кукушка, пропой.
В городе мне жить или на выселках
Камнем лежать или гореть звездой, звездой.

Припев:

Солнце моё, взгляни на меня,
Моя ладонь превратилась в кулак.
И если есть порох, дай огня
Вот так.

II куплет:

Кто пойдёт по следу одинокому?
Сильные да смелые головы сложили в поле, в бою.
Мало кто остался в светлой памяти
В трезвом уме да с твёрдой рукой стою, в строю.

Припев:

Солнце моё, взгляни на меня,
Моя ладонь превратилась в кулак.
И если есть порох, дай огня
Вот так.

III куплет:

Где же ты теперь воля вольная?
С кем же ты сейчас ласковый рассвет встречаешь,
Ответь.
Хорошо с тобой да плохо без тебя,
Голову да плечи терпеливые под плеть, под плеть.

Припев:

Солнце моё, взгляни на меня,
Моя ладонь превратилась в кулак.
И если есть порох, дай огня
Вот так.
Солнце моё, взгляни на меня,
Моя ладонь превратилась в кулак.
И если есть порох, дай огня
Вот так.

Էս երգը շաաաաաատ լավն է, շատ խորը իմաստ ունի` հանճարեղ մարդու հանճարեղ ստեղծագործություն /խոսքը գնում է Վիկտոր Ցոյի մասին/: Չնայած այս երգը ինձ ավելի շատ դուր է գալիս Զեմֆիրայի կատարմամբ, լսեք լավն է:

Ձյուն… սպիտակ ձյուն…

Առավոտյան աչքերս բացեցի և հասկացա, որ մեր տանը անսովոր լռություն է տիրում: Մերոնք աշխատանքի էին գնացել առանց ինձ արթնացնելու, ինչի համար ի սրտե շնորհակալ եմ /քնկոտ չեմ, բայց եթե երկար եմ քնում, նշանակում է լավ հոնաց եմ/: Վեր կացա, ինձ համար թեյ պատրաստեցի ու նստեցի համակարգչի մոտ… ու հանկարծ աչքս ընկավ պատուհանին…
Ձյում էր գալիս` առատ ձյում: Անկախ ինձանից բացականչեցի ու սկսեցի ուրախանալ… Բայց որոշ ժամանակ հետո հիշեցի, որ ձմեռը տանել չեմ կարող ու զզվում եմ ձնից: Ինքս էլ զարմացա, թե ինչի վրա էի ուրախանում… բայց թե ի սրտե ուրախացել էի…
Մեծ հաճույքով նայում էի տեղացող ձյանը ու… ու չգիտես ինչու հիշում փոքր ժամանակս: Դեռ էն ժամանակից մենակ ամառն էի սիրում ու երբ ձմեռ էր գալիս շատ էի տխրում: Մանկության տարիքիս հիշողություններից ձյան հետ կապված հետևյալ է տպավորվել, ու այսօր սա հիշելուց ահագին ծիծաղեցի…
Երբ փոքր էր` մի 5-6 տարեկան, քույրս իր դասերը մեկ մեկ ինձ էր պատմում, ու հերթական անգամ ֆիզիկայի լեկցիա լսելուց իմացա, որ սպիտակ գույնը անդրադարձնում է լույսի ճառագայթները, իսկ սևը հակառակը կլանում է: Քույրս էլ բացատրեց սա հետևյալ կերպ. «Սա է պատճառը, որ ամռանը սև հագուստով ավելի շատ են շոգում, իսկ ձմռան արևից ձյունը ամբողջությամբ չի հալվում»: Դե ես էլ բնության այս օրենքից սեփական հետևություններ արեցի… Մտածում էի, եթե ձմռանը ամբեղջ քաղաքի ձյունը սև ջրաներկով ներկեմ, այն կհալվի ու նորից ամառ կգա:Դա մտածեցի ու հասկացա, որ մենակ մտածելը քիչ է գործել է պետք: Հավաքեցի բոլր ջրաներկերս /շատ էի սիրում նկարել ու շատ էի նկարում/: Հետո հավաքեցի սև ու մուգ կապույտ գույները /դրանցով չէի նկարում, չէի սիրում մուգ գույներ/, խառնեցի իրար, մի քիչ ել հետը ջուր լցրեցի ու այդ «զենքով» դուրս եկա մեր բակ` ձյանդեմ «գլոբալ պայքար մղելու» հստակ նպատակով: Սկսվեց ներկարարական պրոցեսը ու իմ կարծիքով լավ էլ ստացվում էր, ես էլ շատ էի ուրախացել… Հետո ծնողներս տուն եկան ու բռնեցրեցին ինձ «գործի վրա», հարցրեցին ինչ ես անում, սկսեցի բացատրել… Հազիվ ծիխաղները պահելով, ասեցին արա, բայց տես չմրսես:
Ասեմ, որ մերոնց` չմրսելու նախազգուշացումը շաաատ տեղինէր, դրսում ցուրտ էր, բայց թե ով «ռիսկ» կաներ ինձ իմ արածիցս հետ պահել… Չպահեցին… հաջորդ առավոտյան բարձր ջերմություն ունեի… մի շաբատ հիվանդ պառկեցի, բայց անընդհատ հարցնում էի, թե ինչ եղավ ձյունը, տանեցիք էլ ասում էին, որ հասել եմ նպատակից, ձյունը հալվել է: Շատ էի ուրախանում, բայց երբ ոտքի կանգնեցի հասկացա որ խաբում էին… Դրանից հետո էլի, հազար ու ձև եմ փորձել քաղաքի ձյունը վերացնելու, բայց ի վերջո 7-8 տարեկան հասակում հասկացա, որ բնության դեմ ոչ մի բան էլ չես անի:
Հիմա էլ փոքր ժամանակվաս պես չեմ սիրում ձմեռն ու ցուրտը, բայս այսօր շաաաաատ շնորհակալ եմ եկող առատ ձյանը ինձ` մանկության գիրկը նետելու ու էսքան դրական զգացողություններ պարգևելու համար: Էս վերջին շրջանում ինձ նման պոզիտիվիզմն էր պակասում…
Շնորհական ել քեզ, ձյուն…
P.S.Ես գնացի ձյանտակ փողոցներով թափառելու, միացեք…
Մաղթում եմ հաճելի օր, ամբողջովին ձեր` Լ.Բ.

Я БРОСАЮ ВАМ ВЫЗОВ… И МОЯ ИСТИНА ПОБЕДИТ!!!!

Теперь уже настал тот момент, когда молчать просто не позволительно, нельзя, и я кричу… кричу во все горло, обращаюсь к вам… вы… вы безмозглое стадо никчемных человекоподобных баранов!!!! Вы, которые губите в своих сетях то творчество, которое таится в свободных сердцах!!!! Да, я бросаю вам вызов, я объявляю вам войну и знаю, что в конце концов не выдержу в этой неравной борьбе, но даже и не надейтесь я не сдамся!!!! Даже ваша всепоглащающая «машина» тупизны и примитивизма не заставит меня отказаться от своей истины!!!!
Даже не смотря на то, что не считаю вас людьми, ведь вы даже не имеете право називаться Homo Sapiens, т.е. человек разумный (куда уж вам до разума!!!), я все же оставляю вам ваши никчемные права. Вы имеете полное право не понимать меня, осуждать, критиковать, злословствовать, бросать в грязь мое имя, играть с моими чувствами и т.п., но я вам запрещаю вмешиваться в мои дела, навязываться, диктовать мне и высказывать ваши идиотские мнения!!!!!
Я знаю, что натупит время и вы все поймете, что я был права и я одержу свою победу, и вы, как стадо беспризорных парнокопытных, приползете ко мне и будете просить прощения за то что когда-то мешали мне, когда-то разбивали мне сердце и когда-то губили мое творчество и издевались над моей музой!!!!!!! Но, уверяю вас, будет поздно, слишком поздно… ведь я не смогу вас простить и принять, потому что я буду бессердечным чудовищем, в которого вы сами меня превратите каждый раз наталкивая на стену своей «скотной философии», каждый раз критикуя меня согласно вашим представлениям о морали… И тогда я просто посмеюсь и отправлю вас восвояси – скитаться по бескрайним просторам этой жизни и не находить того единственного, кто согласится возглавить ваше стадо… А знаете почему??? Потому что настанет время «правления» мне подобных, которых вы так же превратите в дессердечные чудовища, неспособные прощать и принимать обратно!!!!!!!
И после всего этого я смело скажу вам прямо в лицо «Да пошли вы все на…»!!! И вы убедитес что я была права и моя истина восторжествует!!!!!!!!

Ոչ ոք չի մոռացվել, ոչինչ չի մոռացվել…

Այսօր դեկտեմբերի 7-ն է` մի օր որ ամեն տարի հազարավոր մարդկանց ստիպում է հիշել… հիշել թե ինչ դժվարությունների միջով են նրանք անցել, ինչեր են տեսել, ու օր, որ ստիպում  բոլորին նորից ու նորից վերապրել 1988 թվականի դեկտեմբերի 7-ը: Այո, այս օրն էր, առավոտ շուտ տեղի ունեցավ Սպիտակի աղեթալի երկրաշարժը: Հայաստանի հյուսիսում երևի թե չգտնվի մի այնպիսի մարդ, որը այդ աղեթից կորուստներ չի կրել: Բացառություն չեմ կազմում նաև ես:

Ճիշտ ես հետևրկրաշարժյան սերունի ներկայացուցիչ եմ, ծնվել եմ 1991թ-ին, բայց ծնվել եմ մի այնպիսի ընտանիքում, որը վշտից ծնկի եր եկած: Պատահական էլ չեր անունիս ընտրությունը` Լուսինե – լույս, կյանքի իմաստ, որ տրվեց այն մարդկանց, որոնք կարծես ապրելու պատճառ այլևս չունեին:

Ընտանիքիս պատմությունը շատ բարդ է: Շատ դժվար օրեր ենք տեսել, 90-ականների ճգնաժամին մենք, ինչպես և Գյումրիում գրեթե բոլորը ապրում էինք տնակում, մի փոքր տնակ, որը սակայն այնքան շատ ջերմոթյուն էր պարունակում: Հիմա նոր եմ հասկանում, որ էտքան էլ հեշտ բան չի ամեն ինչ կորցրած մարդկանց համար նոր կյանք սկսել ու սկսել 0-ից, բայց մերոնք, ու նաև շատ շատերը, կարողացան:

Որ փոքր է ու քրոչս հետտ տանը մենակ էինք մնում /քույրս ինձանից 15 տարի մեծ է/ հաճախ տեսնում է թե ինչպես է լացում ու տխրում: 5-6 տարեկան էի երբ որոշեցի հարցնել թե ինչու տխրում, նա էլ բացատրեց, ու ասեց, որ մամային չասեմ, որ ամեն ինչ գիտեմ: Հա ինձ հեռու էին պահում իրենց վշտից, բայց թե ես ամեն ինչ իմացա: Դրանից հետո քրոջս հետ միասին սկսեցինք տխրել, ու ես հասկացա թե ինչքան հեշտացրեցի քրոջս գործը, հիմա նա արդեն խոսելու` կիսվելու մարդ ուներ, ու ամեն անգամ խոսելուց թեթևանում էր, ու ադեն ուշ-ուշ էր տխրում: Մի օր էլ հարցրեցի նրան. “Եթե երկրաշարժը չլիներ, ես էլ չեի լինի չէ?” Նա զարմացավ, բայց անկեղծորեն պատասխանեց. “Հա”:

Ես դա քաջ գիտակցում է, պատկերացրեք դա գիտակցում էր 5-6 տարեկան երեխան ու այդ տարիքում, դեռ ոչ մի բան չհասկանալով մտածում էի որ եթե ես չլինեի ամեն ինչ լավ կլիներ ու մերոնք էտքան տխուր չէին լինի, մաման էլ ինչ-որ նկարներ նայելուց չէր լացի: Չգիտեմ կհավատաք թե չէ, բայց պատրաստ էի հրաժարվել կյանքիցս էդ վեր գաղափարի համար, գիտեք անգամ աղոթում էի որ աստված դա կատարի:

Հետո, մի քանի տարի մեծանալով հասկացա, որ դա հնարավոր բան չի ու հասկացա նաև, որ հիմա ես պարտավոր եմ լինել այնքան լավը, որ մերոնք ուրախանալու տեղ ունենան: Շատ էի մտածում, բայց այդ ամենի մասին վախենում էի մամային ասել, որովհետև մտածում էի որ կջղայնանա:

Հիմա` արդեն գիտակից հասակում երբ շփվում եմ իմ հասակակիցների հետ, որոնցից շատերի ինտանիքներում երկրաշարժի վիշտը կա տեսնում են նրանց մոտ մի յուրահատուկ բարդույթ, չեմ կարող բացատրել դա, ուղղակի պատճառն այն է, որ փոքրուց մեծացել են համեմատվելով իրենց մահացած քույր ու եղբայրների հետ, փոքրուց ծնողներն անընդհատ համեմատել ու անընդհատ պատմել են դրա մասին, միգուցե անգամ նույն անունով են կոչել: Ու էսքանից հետո գիտեք ինչքան շնորհակալ եմ ծնողներիս, որ իմ հետ էլ չեն վարվել նույն կերպ, որ ես հիմա լիարժեք մարդ եմ իմ առանձնահատկույթուններով ու իմ սեփական “ես”-ով:

Հիմա գիտեմ միայն մի բան, որ այսպես ասած երկրաշարժ էր, որ ինձ կյանք պարգևեց, ու այս սրա գիտակցել էր վաղ տարիքում ինձ դառձրեց այնպիսին ինչպիսին կամ:

Բայց մի հարց կա, որ միշտ է տանջել ու հիմա էլ հանգիստ չի տալիս` երկրաշարժի էպիկենտրոնը Սպիտակն էր, Գյումրի նրանից հեռու է 42 կմ, իսկ Վանաձորը 18, ուրեմն ինչու Վանաձորը կանգուն մնաց, իսկ Գյումրին… Գյումրին էլ հողին հավասարվեց?

Բայց լավ է որ Վանաձորին էտքան բան չի եղել, սիրում եմ այդ քաղաքը:

P.S. Սրան կից դնում եմ Շարլ Ազնավուրի “Քեզ համար Հայաստան” երգը, որը նվիրված է  Սպիտակի երկրաշարժի անմեղ զոհերի հիշատակին: Լսեք լավն է:

Իսկ դուք երբևիցե սիրել եք…

Մի տարուց ավել է, ինչ կյանքս ընթանում է խելահեղ ռիթմով: Անընդհատ ինչ-որ գործեր, գործեր ու էլի գորեծր: Զբաղված մարդիկ կհասկանան, որ երբ անընդհատ գործնականով են ապրւմ անձնականդ մղվում է հետին պլան ու դու վերածվում ես մի ունիվերսալ զինվորի, որը պարտավոր է միշտ սթափ լինել, միշտ կառավարել իրականությունը ու չտրվել սենտիմենտալ էմոցիաներին: Ու զարմանլի չէ, որ հենց էդպիսին էլ դարձել եմ նաև ես: Շրջապատիս մարդկանց մեծ մասի համար “էտալոն” եմ` անկոտրունության, զարմանալի կամքի ուժի ու էլի լիքը նման բաների “էտալոն”: Բայց թե կողքից նայելը միշտ էլ հեշտ է, չէ որ երեվում է միայն այն ինչ դրսում է այն ինչը դիմակ է, իսկ այ ներսը… ներսը անթափանց է: Կասեմ ավելին շատ դեպքերում անթափանց է նաև իմ համար: Զբաղխացությունը միայն մի օգտակար բան ունի` ժամանակ ու ուժ չի մնում ուրիշ կողմնակի մտքերի: Բայց թե ամեն ինչի մեջ կա բացառություն, ես էլ եմ մարդ չէ, ես ել թուլություններ ունեմ, ու իմ մոտ էլ է լինում մի շրջան երբ գործերից սիրտս սկսում է խառնել: Ոի հենց այդ ժամանակ էլ գլուխ է բարձրացնում խորը թաքնված ներաշխարհը, ու… Մի քանի որ արաջ ծանոթներից մեկը դեպրեսիոն վիճակով “ուսիս լաց էր լինում” ու էս էլ փորձոմ էի հանգստացնել: Պարճառը? Դե հա երիտասարդի մոտ ուրիշ էլ ինչ պատճար` սեր, սեր, սեր… Երբ էտ աղջկան ուզում էի բացատրել, որ ամեն ինչ ժամանակ է պահանջում, նա` ահավոր բորբոքված ասեց. “Դու ինչ գիտես, դու կյանքումտ սիրահարված չկաս…” Ես կյանքումս սիրահարված չկամ… Ծիծաղելի է… Չէ, հենց խնդիրն էլ դրանում է, որ եթե բոլորի մոտ դա սիրահարվածություն է կոչվում, իմ մոտ դա սեր է: Տարբերությունը? Բացատրեմ… չէ ինչ բացատրեմ, դա էտքան դժվար է, ու էս ամեն ինչը հասկանալու համար ինձ 4 տարի պետք եկավ: Ու էսքան ժամանակում հասկացա, որ իմ դեպքում սերը անբուժելի “հիվանդություն” է: Չէ որ կան մարդիկ, որոնք ունակ են սիրահարվել որոշ կարճ ժամանակը մեկ, իսկ ես… ես դատապարտված եմ գամված լինելու նույն զգացմունքին: Ինչքան եմ փորձել պայքարել, մոռանալ… բայց չէ չի ստացվում, ու հենց սա է սերը, երբ սիրում ես իսկականից, այլ ոչ թե հրապուրվում ամիսը մի անգամ: Սիրել… դժվար բան է, գիտեք երբ հասկացա, որ սիրում եմ շատ փոքր էի դա հասկանալու համար /նորից եմ կրկնում սիրում եմ ոչ թե սիրահարվել էի/ ու էնքան դժվար էր էդ փաստն ընդունելը: Կյանքիս մեջ առաջին անգամ էի հայտնաբերում, որ սիրո պատճառաց ցավը ավելի դաժան է, քան ցանկացած ֆիզիկական ցավ, հայտնաբերում էի, որօրվա կտրվածքով սիրտս անընդհատ անկանոն էր աշխատում, սկզբից մտածում էի խնդիրներ ունեմ առողջության հետ, բայց հետո մի երկու գիրք նայելուց հասկացա որ դա ադրենալինի ազգեցությունն է: Անսովոր էր… նստաց ես քե համար հանգիստ ու հանկարծ միանգամից սկսում է զարկերակտ ահավոր ուժգնությամբ բաբախել, էնպես, որ անգամ վախենում ես: Հետո, հետո էտ ամեն ինչը սովորություն դարձավ, ու սրտի բաբախումները էլ չէին տանջում, մտածում էի վերջ, մոռացել եմ, բայց չէի հասցնում մտացել ու… ու նորից… Ի վերջո հասկացա, որ էն մարդկանցից եմ, որ մի անգամ սիրեցի ու վերջ, էլ չեմ կարողանա սիրել, դաժան է չէ: Բայց չէ դեռ լավ է, սիրոմ եմ ու էտքանը ինձ հերիք է: Ես կյանքումս սիրահարված չկամ, դրա փոխարեն իմ մոտ սեր է, իսկական սերը, որը բառերով չես բացատրի, ուղղակի սիրում եմ ու վերջ: Իսկ դուք երբևիցե սիրել եք?

Մեր հարևանների ու Մուսայիս տանից հեռանալու մասին

Երևի ամեն մարդու կյանքում էլ լինում են շրջաններ երբ բացի հիասթափությունից ու հոգեվոր անկումներից բացի ոչ մի բան չկա: Էդպես էլ իմ մոտ… Վերջին մի երկու շաբաթը առանձնացան մուսայի կորստի յուրահատուկ դրսևորմամբ: Այսինքն, բացի այն որ ոգեշնչությունս հավաքել էր ճամպրուկներն ու հեռացել ինձանից, գումարած դրան ոչ մի կերպ չէր համոզվում տուն վերադառնալ, չնայած իմ ջանքերի:

Արդեն չգիտեմ էլ մուսաս վերադարձել է թե չէ… Ի վերջո հաղթեց գրելու` ոչ մի կերպ չզսպվող ցանկությունս: Ու էստեղ արդեն չեմ էլ մտածում ինչ գրել, ինչի մասին, ուղղակի գրել… գրել…

Վերջերս էնքան բացասական էմոցաներ են կուտակվել, արդեն չգիտեմ էլ ինձանից է թե շրջապատից: Առհասարակ ամեն առավոտ խորը հիասթափությամբ ու անտանելի «սրտխառնոցով» մտնում եմ Պոլիտեխնիկ ու ներկա գտնվում էտ ամենօրյա ճղճիմությանը, որը կոչվում է դասապրոցես: Հենց համալսարանական կրթության հետ էր կապված առաջին հիասթափությունս, ինչ ասեմ գիտակցում էի ուր եմ գնում ու ինչի համար, բայց չէի պատկերացնում, որ Ճարտարագիտական Համալսարան կոչվածը ունակ է մարդուն էս աստիճանի հիասթափեցնել: Հիմա հարց եմ տալիս ինքս ինձ, Սլավոնական համալսարանի ժուռնալիստական ֆակուլտետի մասին էտքան տարի երազելուց հետո ինչը ստիպեց սկսել մաթեմ ու ֆիզիկա պարապել Պոլիտեխնիկի համար? Չէ միշտ էլ ուժեղ եմ եղել այդ առարկաներից, մերոնք էլ դեմ չէին ու… ու ես հիմա տանջվում եմ են մտքից, որ սխալ ընտրություն եմ կատարել: Չէ, չմտածեք որ մասնագիտությունս չեմ սիրում, չէ ուղղակի էլ չեմ կարող էտ շենք մտնել ու էտ հիմար դեմքերը տեսնել: Չգիտեմ, երևի խնդիրը իմ մեջ է…

Փոփոխություն եմ ուզում… Հոգիս ըմբոստացել է… Հոգնել եմ… Ինչքան կարելի է սեփական անձին տանջել համոզելով անել այս կամ այն բանը, որը առհասարակ գիտես որ անիմաստություն է ու հետո հաստատ գործիդ օգուտ չի բերի:

Ինչքան կարելի է ստիպել ինքդ քեզ տեսնել այն դեմքերը, որոնցից ամեն րոպե փախնում են ու վորոնք անընդհատ գալիս ըննում են գլխիդ ու ավելի վատ փաթաթվում վզիդ:

Բոլոր տեղերում ել կան չէ էն մարդիկ վորոնց կարելի է քայլող «ԲիԲիՍի» կամ «ՍիԷնԷն» անվանել… ուրեմն էս վերջերս էս նման տիպի ինֆորմացիա տանող-բերողները ինչ-որ շատ են շատացել կողք ու բոլորս: Ինչ է էտքան հետաքրքիր պերսոնա եմ? Փաստորեն հա… մի կողմից լավ է :Ճ բայց թե ետ մի կողմը երես է թեքել ու անընդհատ տեսնում են մյուս կողմը որում վատ է: Զզվում եմ ետ տեսակ մարդկանցից բայց առօրյա կյանքս դրանցով է լիքը… Լսեք այ բամբասկոտ տխմարներ ձեր ինչ գործն է թե ես երբ, ինչ ու ում հետ եմ անում: Հերքի է ամեն օր լրացնեք իմ դոսյեն… երբ եկա, երբ գնացի, ում հետ էի ու առհասարակ ետ հետինս աղջիկ էր թե տղա: Ձեր ինչ գործն է!!!!!!!!!!!

Չէ բայց էս «լրատվամիջոցներից» ամենատեղեկացվածը մեր ներքևի հավեվանն է, որը օրվա ցանկացած ժամին շքամուտքում /հայերեն պադյեզդ/ կանգնած է: Մեկել մեր դիմացի հարևանին մոռացա, էս մեկը ֆենոմեն է: Ուրեմն առաջինը գրանցում է իմ գալու գնալու փաստերը /ի միջայլոց դա լինում է օրական մի քանի անգամ, ու հնարավոր է վերջի գալս լինի արդեն մութ ժամերին/ ամեն անցնելուցս ժամացույցին է նայում, մեկ մեկ էլ հարցնում, թե որտեղից եմ գալիս: Իսկ այ դիմացի հարևանը դեմք է, ինքը հիշում է վոր թափ տալու լիքը շորոր ունի հենք էն պահերին երբ մեր դուռը բացվում է /մեր դուռը երկաթից է ու իրան հնարավոր չէ անձայն բացել փակել/: Պատկեացրեք երբ տանը հյուրեր ենք ընդունում մեր հարեվանները ամեն ինչ գրանցում են մանրամասներով /մեր տուն քիչ են գալիս, դե ամբողջ օրը տանը չենք, բայց գալուց հետո կարգին մարդիկ են գալիս` մերոնց շրջապատից/ ու սկսվում է շենքային, ես կասեի բակային հետաքրքրասիրության տեղատարափը, իսկ հետո կսատկեն եթե մի քանի հատ հարց չտան:

Մի անգամ շատ սպասված հյուր էի ընդունում, չեխ ընկերուհիս էր եկել, դե տան տեղը չգիտեր գնացի դիմավորեցի խասելով եկանք մտանք բակ ու գնաց… Տարօրինակ հայասքներ, կարծես կյանքերի մեջ մարդ չէին տեսել, ինչ անենք որ էտ խեղճ աղջիկը հայերեն կամ ռուսերեն չէր խոսում, ուրեմն պետէ էր էտպես նայել??? Մտանք շենք ու մեր դիմասի հարեվանը հանեց իր զապաս պահած փոշոտ շորերը: Երբ  վերջապես տուն մտանք ընկերուհիս շատ զարմացած հարցրեց «Ինչու էին էտպես զարմացած նայում, ես ինչ է շորերս տանն եմ թողել?»

Բա, էս էլ մեր հարևաններից: Ամեն տեղ էլ կան չէ նման տիպեր? Դե ինչ ասեմ հուսով եմ ձեր հարևանները իմինի նման չեն ու դուք ոչ մի բանում հիասթափված չեք իմ նման:

Մաղթում եմ հաճելի որ: Ձեր, վերջերս անմուսա Լ.Բ.

МОЯ ШКОЛА НА ГРАНИ ЗАКРЫТИЯ

У меня русскоязычная семья и в тот момент, когда встал вопрос о моем поступлении в школу сомнений не было, я должна была учиться в русской школе (не с углубленным изучением, а уменно в руской). У родителей было два выбора, или повести меня в школу где не проходят армянский язык, или в ту, в которой все же проходят. Наши выбрали второй вариант. И выбор остановился на 23-й школе имени 409-ой армянской дивизии (тогда еще имени Крупской) города Гюмри.

К сожалению эту школу я не окончила – проучилась до 8-ого класса и перешла в физ.мат. лицей. Тогда мне казалось, что наша школа одна из самых обыкновенных средних школ, что ничем не отличается от других, и даже может быть хуже. Хотя училась я там на одни пятерки и была такой «выдающейся» личностью среди учеников, таким своеобразным «лидером» и за это даже теперь, спустя 5 лет после ухода из школы все там меня помнят и любят.

Когда сменила школу и начала сравнивать уровень моего образования с уровнем ребят из других школ, поняла что сильно недооценивала родную школу. Представьте, ведь учась в русской школе я армянский язык знала лучше ребят из армянских школ, а это уже говорит о многом!!! Не смотря на уход всегда интересовалась делами школы, радовалать новым взлетам и преобретениям, душой всегда была там!!!!

И вот совсем недавно мне звонят из школы и говорят, что по решению правительства РА #1151 от 01.10.2009 моя школа подлежит закрытию!!! Это было так неожиданно, я и подумать не могла, что длинные руки нашего правительства дойдут и до такого учреждения как 23-ая школа, которая кстати в этом году справила свое 55-и летие!!!!! Видите ли у них политика по сокращению школ… Ну и идите закрывайте себе ваши придурковатые школы, которые кроме как собиранием денег с учеников ничем другим не занимаются, из которых в конце концов выходят одни придурки!!!!

Узнав эту новость сразу встретилась с подругой (она работает в школе) и обсудила детали. Решено устроить акцию протеста и я к ней присоединяюсь с большим удовольствием. Так вот мы решили «взорвать» факс Министерства образовании  одним и тем же письмом только от разных людей (выпускников школы). Для этой цели руководство школы подготовила обращение ко всем выпускникам и образец письма, которые я ставлю ниже!!!

Письмо выпускнику

Дорогой выпускник! Поздравляем Вас с 55-летним юбилеем нашей школы! Мы всегда гордились и гордимся нашими выпускникамы! Вами!

Но, к сожалению, в канун юбилея праздничное настроение было омрачено «поздралением» Министерства образования и науки РА – с 1-ого августа 2010г. Средней школы #23 больше не будет. Из-за политики правительства по сокращению количества школ в республике мы оказались на грани изчесновения.

К Вам обращаютсяученики, рдители, учителя; к Вам обращаются Вши учителя; к Вам обращается Ваша память об Асе Аветисовне, Леониде Михайловиче, Рудольфе Гарегиновоче, Алле Амаяковне, Лауре Акоповне, Виоле Рубеновне, Валентине Вардановне, Анете Михайловне, Нинель Петровне, Георгии Михайловиче, Элеоноре Оскаровне, Эмме Гегамовне, Светлане Михайловне, Валентине Григорьевне, Сильве Мамбреевне и многох других учителях, по которым мы тоже очехь скучаем!

Присоединяйтес к акции протеста! Подпишитесь под ниже следующим письмом-обращением и отправьте по факсу 0037410527343 (с зарубежья), 010527343 (из Армении) Министерства образования и науки РА до 01.12.2009года.

Заранее благодарим за Ваше участие в судьбе нашей школы.

(если Вас не затруднит, после отправки факса перешлите слово «Отправил(а)» обратно или по gyumri23@ac2k.am)

 

­­Письмо-обращение

Я, ________________________________________________, выпускник(ца) средней школы #23 г.Гюмри ________ года выражаю протест по поводу решения 1151-н от 01.10.2009г. Правительства РА и настоятельно прошу пересмотреть его.

55-летня история школы не может быть перечеркнута одним росчерком пера!

Судьбы стольких учеников, родителей, преданных своему делу учителей не могут быть решены так опраметчиво!

 

____________ (подпись)

____________(дата)

 

Присоединяйтесь к нашей акции!!! Даже если Вы не выпускник нашей школы, Вы можете послать свое собственное письмо по указанному выше номеру. Помогите сохранить одну из лучших школ Республики Армения!!!

Ես, նորից ես ու հիշողությունս…

Առավոտյան մի հետաքրքիր բան տեղի ունեցավ, ինչը իմ կամքից անկախ ստիպեց մի տեսակ մանկության գիրկը ընկնել, բայց ոչ շատ հեռու մանկության այլ դպրոցական տարիների մանկության:

Սովարականի պես ինստիտուտ էի գնում /մի գործողություն, որ կատարվում է շաբաթական 6 օր ու լրիվ նույնական բնույթ է կրում ամեն օր/, հեռվում կանգառի մոտ երկու հատ պուճուրի նկատեցի իրար ձեռք բռնած տարակուսանքով փողոցին էին նայում ու ինչքան հասկացա փորձում էին փողոցն անցնել, բայց ապարդյուն, որովհետև մեքենաների անվերջանալի շարանը կարծես չէր ուզում վերջանալ, իսկ մեծերը արագ-արագ ճեղքում էին փողոցն ու չէին նկատում երեխաներին: Էս պուճուրներն էլ շվարած կանգնած էին ու չգիտեին ինչ անել: Մոտեցա, հարցրեցի թե կուզենան ես իրենց օգնեմ: Շատ ուրախացան, ժպտացին… ուշադիր նայեցի… ես ինչ նման են իրար, երեվի քույր ու եղբայր են… հարցրեցի… պարզվեց զույգեր են… Անցանք փողոցը, ասեցի ճանապարհեմ մինչեվ դպրոց… Քայլում ու խոսում էինք… Պարզվեց առաջին դասարան են ու առաջի օրն է, որ մենակ են գալիս դասի, մինչ այդ մայրն էր բերում, բայց նոր աշխատանքի է ընդունվել ու շատ շուտ է գնում տնից, հայրն էլ արտագնա աշխատանքի է ու Նոր տարուց Նորր տարի են տեսնում իրեն:

Չեք պատկերացնի ինչքան դուրս եկան երեխեքը, խոսք տվեցի որ ամեն օր նույն ժամին կլինեմ կանգառում ու իրենց կօգնեմ փողոցն անցնել, հետո էլ կճանապարհեմ մինչեվ դպրոց մեկ է նույն ճանապարհով եմ դասի գնում: Շատ ուրախացան… Բայց ասեցի, որ կարող է օրեր լինեն, որ ինձ չտեսնեն ու այդ դեպքում դասից չուշանալու համար պետք է խնդրեն փողոցն անցնող մեծերից մեկին, որ օգնի…

Դե ինչ ասեմ, սովորական իրադարձություն… Բաց երեխաներից բաժանվելուց հետո դանդաղեցրեցի քայլերս ու սկսեցի հիշել… Հիշեցի ինձ, հիշեցի զբաղված ծնողներիս, որոնց աշխատանքային օրը սկսվում էր իմ դասերի ժամին /ծնողներս դասախոսներ են…/, հիշեցի առաջին դասարանիս ժամանակ մագիստրատուրայում սովորող ու ետ երկու տարին մի քիչ «տարած» քրոջս ու վերջապես հիշեցի դպրոցիս ճանապարհը: Առհասարակ ինձ էլ ոչ ոք չեր տանում դպրոց, միշտ մենակ եմ գնացել… ճիշտ է սկզբում քույրս էր տանում բայց դա մի երկու ամիս տևեց, մինչեվ ճանապարհը սովորեցի: Մերոնք շատ էին նեղվում, բայց թե հետո հասկացան, որ բարեհաջող կատարում եմ «օրվա պլանը» ու հանգստացան:

Հետո քույրս ամուսնացավ ու ես տանը մնացի մենակ /ի նակտի ունեմ միակ երեխան/, սովորեցի մեր ծանր դուռը բացել-փակել ու ընդհանրապես ամեն ինչում ինքնուրույն դառձա, չէ որ քույրս չկար ծնողներս էլ օրվա կեսից շուտ տուն չէին գալիս, ու ոչ մեկի վրա «հույս չէիր դնի» :Ճ Դե պատկերացրեք, առաջի դասարանում գալիս էի տուն, արագ արագ դասերս սովորում ու… ու լիքը ազատ ժամանակ… ու քանի որ առանձնապես են աղջկական խաղերից խաղալ չեի սիրում, բայց պարապ նստել էլ չգիտեի… կարճ ասած ինչ ասես անում էի: Հետո սովորեցի ավելի շատ ժամանակ խնայել, գիտեք ինչ էի անում? Կիրակի օրը գալիք ամբողջ շաբաթվա դասերն անում էի, դե քանի որ չգիտեի դասատուն ինչ է տալու, ամեն ինչ գրում կարդում էի… ու մի շաբաթ էլ ոչ մի դաս… Հնարամիտ է, չէ?

Երրորդ դասարանից սկսվեցին «լավ օրերս»: Քույրս սկսեծ մեր դպրոցում աշխատել, դպրոցի միակ համակարգչային սենյակի ղեկավարն էր… պատկերացրեցիք? Դա նշանակում էր, որ ես ամբողջ օրը դպրոցում էի, դասերից հետո մի երկու պարապմունքի էի գնում /պար, անգլերեն…/ հետո գնում էի ռուսական գառնիզոնին կից կադետների դպրոցի երեխեքի մոտ /էնտեղ լիքը ռուս ընկերներ ունեի ու ինձ «իրենցական» էին համարում, չնայած տարիքով ահագին փոքր էի/, կադետների հետ մի երկու պարապմունքի մասնակցելուց հետո /ասենք շարային քայլ կամ ինքնապաշտպանություն ու էս շարքի էլի լիքը բան/ հետ էի գնում դպրոց, էնտեղ ինձ էր վստահվում ամենալավ կոմպը /քրոջս սեռվեռը/ ու մինչև ժամը հինգը ինտեռնետային կայֆեր:

Մարդիկ էտ տարիների չգիտեին ինտեռնետն ինչ էր, իսկ ես 13-14 տարեկան հասակում ինչեր ասես որ չէի անում համացանց կոչված երևույթում /վատ բան չմտածեք, էտ անկապ սայտերը բլոկիռովկայի տակ էին :ՃՃՃՃ/:

Հիմա նոր հասկանում եմ թե ինչ մեծ ազդեցություն են ունեցել այդ տարիները հետագա կյանքիս վրա, ավելի ճիշտ ապրելաոճիս ու մտածելակերպիս: Այն ժամանակ լրիվ տարբերվում էի հասակակիցներիցս, որովհետև ռուսական դպրող էի սովորում, ողջ ազատ ժամանակս ռուսների հետ անցկացնում ու հազար ու մի դասընթացների հաճախում: Երբ արդեն 15 տարեկանում դպրոցս փոխեցի ու սկսեցի հայկական դպրոցում սովորել /պարզապես ֆիզ.մաթ. թեկումով ռուսական դպրոց չկար/ հասկացա, որ ոչ թե շատ, այլ ահավոր շատ եմ տարբերվում, տարբերվում եմ մտածելակերպիս ազատությամբ, տարբերվում եմ զարմանք կոչվածի մի քիչ ուրիշ սահմանով, ազատ ապրելաոճով /ի նկատի ունեմ առանց հիմար կոմպլեքսների, ասենք չշփվելու կամ ինչ-որ բանից ամաչելու/… դե հիմա ինչ բացատրեմ, շատ դժվար բան է: Գիտեք հիմա էլ եմ շատ տարբերվում ինձ շրջապատող հասարակությունից, ու ժամանակներ են լինում, որ շատ դժվար է, բայց այնուամենայնիվ կարողանում եմ իմ նման ընկերների գտնել ու քանի որ մյուսների պես մենակ իմ շրջակայքը չէ որ տեսնում եմ, դուրս է գալիս որ լավ ընկերներ ունեմ ուր ասես` ամբողջ Հայաստանով մեկ ու Հայաստանից դուրս:

P.S. Կներեք այսքան երկար ծավալվելու համար, երևի հետաքրքիր չեր, համենայն դեպս եթե կարդացիք` շատ շնորհակալ եմ:

Եթե ընկերներից ինչ որ մեկը կարդում է, ուրեմն երեխեք գիտեցեք ես ձեզ շաաաաաաատ եմ սիրում, ու հաստատ համոզված եղեք, որ իմ ընկերության հասկացությունը տարածություն կոչվածը չի կարող խատարել:

Մաղթում եմ հաճելի օր: Մի մոռացեք ձեր կյանքի լավ պահերը: Ձեր` Լ.Բ.

Լաց լինել չգիտեմ …

Օրերը թռնում են ու ոչ մի բան չի խանգարում ժամանակի համընթաց շարժմանը, ամեն ինչ իր հունով է ընթանում ու ոչ մի արտասովոր բան, սովորական օրեր… տուն, համալսարան, դասեր, կուրսեցիներ, հետո ինչ-որ մարդիկ, ինչ-որ հասարակական գործեր, հանդիպումներ… դե օրեր են էլի:

Դժվար է բոլորի համար «մերոնցական» լինելը… Բոլորը գալիս ու քեզ են բողոքում, քեզ են պատմում իրենց խնդիրների, մտահոգությունների մասին, խորհուրդ հարցնում… Չգիտեմ թե ինչու են ենթադրել, որ էսքան մարդու մեջ հենց ես եմ ամենաուժեղը, հենց ես եմ ամենաանկոտրունը… չէ որ ես էլ սիրտ ունեմ, որը ես վերջերս հազիվ է աշխատում, կասեի անգամ համոզելով, չէ որ ես էլ խնդիրներ ունեմ, չէ որ ինձ էլ են շատ հարցեր տանջում: Չէ որ հոգուս խորքում ավելի շատ բան կա, քան դեմքիս բարի ժպիտն ու կենսախնդությունը, որ տեսնում են ինձ շրջապատողները:

Հետաքրքիր է չէ, մի անգամ ընկերներիցս մեկը հարցրես. «Չեն հասկանում դու ընդհանրապես չես լացում»: Էն ժամանակ չպատասխանեցի, բայց հիմա հասկանում են, ինքս եմ տեսնում, որ իրոք չեմ լացում, չգիտեմ լաց լինել… բայց թե ամեն մի կանոն բացառություններ ունի, էդպես էլ ես…

Ժամանակը չի հերիքում… Ուզում եմ ամեն ինչ հասցնել… Շտապում եմ ապրել… Ուզում եմ շատ բան անել կյանքում… Դրա համար էլ կարող է ընդհանրապես ուշադրություն էլ չդարձնես այն ամենօրյա պատճառներին, ամենօրյա ցավացնող իրադարձություններին, որոնց համախմբումը անվանում են դեպրեսիա մոդայիկ բառով… Դեպրեսիա… Մարդկանց մեծ մասը մտածում է, թե էս մի «հիվանդությունը» զուտ տնային տնտեսուհիների տառապանք է: Բայց չէ, հավատացեկ էս պանդեմիան «տանում» է էն մարդկանց, որոնք ամբողջ որը վազվզոցի մեջ են, փորձում են ինչ-որ բան անել, ինչ-որ բանի հասնել, ինչ-որ մեկին ինչ-որ բան ապացուցել…

Զզվել եմ… Գիտակից տարիքում կատարած ուսումնասիրություններից մեկս ամեն անգամ հաստատվում է, ու իմ ճշմարիտ լինելը ահրելի մեծ ցավ է պատճառում, ցավեցնում է առանց այդ էլ հազիվ աշխատող սիրս…  Իսկ արդյունքը այն է, որ ամեն անգամ ավելի ու ավելի խորն է մխրճվում ուղեղիս մեջ այն համոզմունքը, որ պատկանում եմ մարդկանց այն շարքին, որոնց ամեն ինչի` ամեն մի մանրուքի «հասնում» են երկար աշխատանքից հետո: Բայց ախր կան չէ մարդիկ ում կյանքն անցնում է ռուսի ասած «խալյավա» վիճակներով…

Հոգնել եմ… Ամեն անգամ տեսնելով, թե ինչ օրենքներով է ապրում մարդկային հասարակությունը, սարսափում եմ… Վերջերս միանգամից հասկանալը չի ընդունվում, հիմա մոդայա ամեն ինչ հազար անգամ բացատրել տալը, դե աչք մտնելու մոմենտ կա /ուրիշ բան էլ կասեի, բայց չեմ ասի ցենզուրայի նկատառումներով/, հիմա մի տեսակ վերացել է բնատուր խելքի ու «զուբրիտ» կարգավիճակի սահմանները, քցում են նույն հոսանքի մեջ ու գնա կորի…

Ու էսպես ամեն օր, ամեն տեղ ու ամեն վայրկյան… Ու էն, որ ամեն անգամ չես արտահայտվում, ու միշտ չէ որ նշանակություն ես տալիս «սրտացավին» մի տեսակ բացասական էներգիայի պես կուտակվում է մեջդ… ու էսպես ամիսներով, տարիներով… Ու մի օր հանկարծ զգում ես, որ կոմպի դեմ նստած աշխատելիս հանկարծ աչքերդ մի տեսակ թաց են, մտածում ես. «Հոգնած եմ», բայց հանկարծ հասկանում ես. «Չէ, ախր երեխայի պես լաց եմ լինում…» ու բնական մի հարց է առաջանում. «Ինչ է պատահել, պատճառը որն է?», իսկ արցունքներտ գնում են ու գնում, բայց հոգիտ թեթևանալու տեղը ավելի է բորբոքվում, ու աչքիդ առաջով անցնում է այն ամեն ինչը, ինչ կուտակվել էր ու թունավորում էր սիրտտ…

P.S. Քանի որ արդեն մի քանի տարի է ինչ ընդհանրապես չեմ լացել, չնայած որ շատ եմ ուզեցել ու չեմ կարողացել, համարեք էս գրածս լացի պես մի բան: Չէ չմտածեկ, չեմ բողոքվում, նման հատկություն չունեմ, ուղակի մի պահ է կյանքումս, միգուցե եղանակից է, կանցնի կգնա: Չէ որ կյանքը հիասքանչ է ու ամեն ինչ լավ է, պարտավոր է լավ լինել!!!!!!!!

Վերջերս մի լավ արտահայտություն հանդիպեցի գրքերից մեկում, դնում եմ օրիգինալը.

There are two kinds of people in this life:
Those who walk into a room and say,
“Well, here I am!”
And those who walk in and say,
“Ahh, there you are.”

Ով չգիտի անգլերեն, կթարգմանեմ.

Կյանքում կան երկու տիպի մարդիկ.
Նրանք, ովքեր մտնում են սենյակ ու ասում.
“Լավ, ահա և ես!”
Եվ նրանք, ովքեր մտնում և ասում են.
“Ահա թե դուք որտեղ եք!”

Լանվ էր չէ?  Մեծ իմաստ կար սրա մեջ: Աշխատեք ձեր մեջ համատեղել այս երկու տիպերը: Այսքանը: Մաղթում են հաճելի օր: Ամբողջովին ձեր Լ.Բ.

ԳԵՆԴԵՐԱՅԻՆ ՀԱՎԱՍԱՐՈՒԹՅՈՒՆ: ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՈՃ Մաս 1

Վերջին տարիներին մեր պարզ ու հասարակ իրականության մեջ անդադար հոսքով ներթափանցում են «եվրոպականացված» հասկացություններ /այսպես օրինակ ֆեմինիզմ, տոլերանդություն, քսենոֆոբիա, գենդերային հավասարություն ու այս շարքի շատ ու շատ հասկացություններ/, որոնց փորձում ենք համապատասխանել մեր ողջ էությամբ: Այսպես, օրինակ բարեկամանում ենք թշնամի ազգի հետ ոչ տոլերանդ /անհանդուրժողական/  չերևալու համար, արտասահմաններում դսևորում մեզ բավականաչափ «մարդամոտ», որ չասեն, թե քսենոֆոբիա ունենք /վախ նոր, անծանոթ մարդկանցից/: Այս հասկացությունների շարքում իր անսասան դիրքն ունի գենդերների /սեռերի/ հավասարությունը, որի մասին գոռում-գոչում են գրեթե ամենուրեք ու առհասարակ այն ծրագրերում, որոնք Եվրոպական հովանավորչություն ունեն: Բայց ինչպես և բոլոր «օտարածին» երևույթները, այս մեկն էլ իր ուրույն արտահայտում է գտել մեր հասարակությունում, կարելի է ասել «հայկականացվել» է:

Այս շարքում կուզենայի խոսել այն մարդկանց մասին, որոնք իմ կարծիքով վառ մարմնականացումն են «հայկական գենդերային հավասարության»: Ու պատահական չէ, որ առաջինը տեսադաշտումս հատնվեց տիկին Տիգրանուհին, որը բացառիկ երևույթ է Գյումրի քաղաքի ու, ինչու չէ, նաև Հայաստանի համար: Մեր հասարակությունը կամաց-կամաց սովորում է չզարմանալ, երբ ինչ-որ թանկարժեք մեքենայի ղեկին կին է տեսնում, բայց, համենայն դեպս, տաքսու դուռը բացելիս ու այնտեղ կին տեսնելիս անակնկալի է գալիս: Եվ այսպես սկսեմ պատմությունս:

Իր խոսքերով, տիկին Տիգրանուհին մեքենա վարել է սովորել դեռևս երիտասարդ տարիներին ի շնորհիվ իր հոր, որը վաստակավոր վարորդ էր: 12 տարեկանում մնացել է հոր խնամակալության տակ ու դաստիարակվել որպես սեփական կյանքը հստակ կառավարող, կշռադատող, կայնքի բոլոր փորձություններն դիմակայող ու մեծ կամքի ուժ ունեցող մարդ, ինչը հետագայում շատ է օգնել, քանի որ արդեն 25 տարեկանում զրկվել է նաև հորից:

Սեփական մեքենայով է երթևեկել դեռևս Սովետական Միության տարիներ: Ասում է, որ շատ է սիրում մեքենա վարել, հատկապես մեծ հաճույք է ստանում Գյումրու փողոցներով շրջելուց: Մինչև տաքսու վարորդ դառնալը մեծ պաշտոն է ունեցել գուլպայի ֆաբրիկայում` եղել է կարի տեղամասի պետ: Այն հարցիս, թե արդյոք այդ ժամանակներում իր կյանքը ֆինանսապես ապահովված էր, ժպիտը դեմքին պատասխանեց. «Հա, փող շատ ունեի, լավ էի ապրում, ամբող Սովետ.Միությունը տեսել եմ, մի երկու անգամ էլ արտասահմանում եմ եղել»:

Ու քանի որ տեսքից շատ առատաձեռն է երևում /ես էլ մարդկանց մեջ ուշ-ուշ եմ սխալվում/, հարցրեցի, թե օգնում էր արդյոք մտերիմներին ու տիկին Տիգրանուհին շատ անկեղծորեն պատասխանեց, որ օգնում էր ոչ միայն մտերիմներին, այլ նաև կարիք ունեցող այլոց: Ասում է. «Որ փող շատ ես ունենում պետք է անպայման օգնես կարիքավորին ու քո բարեգործությունների պատասխանը քեզ կտրվի աստծո կողմից»: Բարեգործություններ կատարելու համար անգամ Երիտասարդ Գվարդիականի մեդալ ունի:

Խորհրդային հասարակարգի փլուզումից հետո Հայաստանը շատ ծանր օրեր տեսավ: Փակվեցին շատ աշխատատեղեր, այդ թվում նաև գուլպայի ֆաբրիկան, ու տիկին Տիգրանուհին մնաց առանց աշխատանքի: Իր կեցությունը պահելու համար որոշեց տաքսի վարել, որոշումը շատ դժվար տրվեց, չէ որ քաղաքում հարգված ու հայտնի կին է եղել ու հիմա հանկարծ տաքսի է քշում: Բայց ապրելու ձգտումն ու զարմանալի կամքի ուժը հաղթեցին տվյալ պայմաններում անտեղի հպարտությանը ու 1999 թվականին` ուղիղ 10 տարի առաջ տիկին Տիգրանուհին վերածվեց Գյումրիում միակ կին տաքսու վարորդի: Ասեմ, որ այս ստատուսը պահպանվում է մինչ օրս:

Հարցրեցի, թե սիրում է արդյոք տնային գործերով զբաղվել ու լսեցի հետևյալը. «Չեմ սիրում լվացք անել, իսկ տան գործերը իհարկե անում եմ, տունդ կեղտոտ չես թողնի ու սոված էլ չես մնա»:

Զրույցի տրամաբանական վերջում էլ խոսեցինք մեր քաղաքի ու մեր մարդկանց մասին, ասեց, որ մեր ժողովուրդը աշխատող ու արարող է, բայց թե պայմաններ չկան, այնուամենայնիվ հույս արտահայտեց, որ կգա մի օր, երբ կյանքը կլինի բարեկեցիկ ու աշխատատեղի խնդիր չի լինի: Վերջում էլ մաղթեց մեր համաերկրացիներին համբերություն ու կամքի ուժ, որ դիմակայեն փորձույթյուններին ու չմոռացավ երջանկություն մաղթել, որ կյանքը լուսավոր լինի:

Ես էլ շնորհակալություն հայտնեցի, որ համաձայնեց ինձ հետ զրուցել ու անչափ տպավորված հեռացա, վերցնելով հեռախոսի համարը ու խոսք տալով, որ չեմ մոռանա իրեն ու շուտ-շուտ կզանգեմ կամ կայցելեմ:

Ողբամ զքեզ Հայոց Աշխարհ…

Ամառվա առաջին կեսից հետո “Ինչ? Որտեղ? Երբ?”-ի առաջնություններից չեինք խաղում, ես էլ պարապունքներին ու անհատական առաջնություներին չէի ներկայանում, պատճառաբանելով, որ ժամանակ չունեմ: Բայց թե ես հո գիտեմ պատճառները, ինչ ժամանակ ինչ բան, պետք լինի էտ ժամանակը գետնի տակից էլ կճարեմ!!!! Չէ, էստեղ լուրջ պատճառահետևանքային կապ կար` հիասթափվել էի… Վերջի կարևորագույն առաջնություններից մեկում /Սլավոնական համալսարանի առաջնություն/ Գյումրիից միակ թիմն էինք, որ հրավեր ստացանք, մեկնեցինք բարձր ոգևորությամբ ու… ու պրովալի ենթարկեցին մրցաշարի բոլոր փուլերը: Դրանից հետո մի դեսակ “դուխս ընկել էր” ու չեի կարող խաղս գտնել, հետևաբար խուսափում էի խաղալուց:

Բայց մի երկու օր առաջ մեր երեխեքից մեկը ասեց որ Մանկավարժականի թիմից ուսանողական առաջնության հրավեր ենք ստացել /մարդիկ անգամ հրավիրատոմս էին ուղարկել/: Դե մենք էլ հավաքվեցին ու գնացինք ու սկսվեց…

Մինչև խաղը ընկերուհուս հետ որոշեցին մտնել խանութ ու մեզ համար “դոպինգ” գնել /ինտելեկտուալ խաղերի գիտակների համար դոպինգ է համարվում շոկոլադը /: Մտանք խանութ, վաճառողուհին կանգնած զրուցում էր ու մի հազար անգամ կանչելուց հետո լռիվ մունաթ վիճակով մոտեցավ մեզ, շոկոլադ խնդրեցին պատկերացրեք ինքը մեզ հարցրեց թե էտ մեր ասածը ինչ արժի /330 դրամ արժեր/, հետո տվեցին 500անոց ու… ու եստեղ սկսվեց տանջանքը, խեղճ հաշվիչը ինքը ցիցաղից մեռավ, էտ աղջիկը 3 անգամ փորձեց 500-ից հանել 330 ու պարզել թե մեզ ինքչան “զդաչի” պետք է տա: Դե ես էլ հենց էտ պահին երբ խեղճ հաշվիչը փորձում էր հաշվարկել այդ անուծելի ու սարսափելի “կրկնակի ինտեգրալը ամբողջությունից ամբողջություն” հիշեցի մեր մեծն պատմիչ Մովսես Խորենածուն /առհասարակ դպռոցում հայոց լեզու ու գրակից լավ չեմ եղել, բայց թե վերնագրիս հանչար տողը լավ եմ հիշում/, ու քանի որ վերջերս հեղափոխական ոգով եմ լցված ու լեզուս էլ եղածից էլ “բեթար” է սրվել, բարձրաձայն արտահայտվեցի ու աչքի պոչով նայեցի աշխարհի ամենամեծ IQ ունեցող վաճառողուհուն: Կպատկերացնեք, որ ոչ մի ռեակցիա չկար, մենակ ընկերուհիս էր մտահոգված տեսքով հետևում հաշվիչի տանջանքին:

Դուրս եկանք խանութից ու միացանք թիմի մյուս կեսին: Ներս մտանք ու… ու տեսանք այդ ճղճիմ տեսարանը: Ձեր երեակայության ողջ ուժով պատկերացրեք ամենակոմպլեքսավորված մասսան, որ հատուկ պատռաստվել էր այդ խաղին /այսինքն լիքը գույնզգույն ու փայլուն շորեր, լիքը քյառթու երկրպագուներ, հայերել “բալետ” անողներ, ու էլի լիքը անկապ դեմքեր/: Հանկարծ մեկը մունաթ տոնով ողջ դահլիճով մեկ գոռաց. “Պոլիտեխնիկը կա?” մեր Տիկոն էլ /լավ մարդ, լավ խաղացող ու ինձ հետ նույն ազգանունը կրող, բայց ոչ բարեկամ/ նույն տոնով պատասխանեց. “ՀԱ”: Ու նորից, բայց արդեն բոլորով, հիշեցինք Խորենացուն:

Ինչևէ առաջնությունը ավարտվեց ու մենք առանց տանջանքի գրավեցինք առաջին տեղը, վերցրեցին մեր պատվոգիրն ու գավաթը ու սպասեցին որ երեխեքը գան ու շնորհավորեն, բայց թե ինչ շնորհավորան, ախր հայի նախանձ է չէ… այդպես էլ ոչ մեկը չմոտեցավ /բացի խաղավարից/ ու մենք կրկին անգամ հիշելով հին ու բարի քերթողահորը որոշեցինք մի քիչ լիցքաթափվել մինչև նույն օրվա երեկո:

Երեկոյան ժամը 10-ին նորից հավաքվեցինք իրար հետ, չէ որ ավելի պատասխանատու իրադարձություն կար` ինտելեկտուալ առաջնության աշնանային եթերաշրջանի բացումը մեր թիմն էր արձանագրելու: Խաղացինք, կասեի անգամ լավ խաղացինք, բայց պարտվեցինք հեռուստադիտողներին 7:5 հաշվով:

Չնայած սրան, երբ տուն հասա գիշերվա 12-ի կողմերը, անչափ բարձր տրամադրություն ունեի: Զգում էի, որ չնայած պարտությանը մեր այս խաղը նման էր Ավարայրի ճակատամարտին – բարոյապես հաղթեցին, հաղթեցինք ինքներս մեզ, մեր չարախոսներին ու ի վերջո մեզ պատած հուսահատությանը:

Ու չնայած այն փաստին, որ ամբող որը գլխումս պտտվում էր Խորենածու “ողբամ զքեզը”, այնուամենայնիվ հույսով լցվեցի, որ ի վերջո լավ է լինելու ու երեվի կգա մի որ, երբ այս բառերը կկորցնեն իրենց ակտուալությունը:

P.S. Հուսով եմ ձեր մոտ առիթներ չեն լինի իմ նման ամբողջ օրը Խորենածուն հիշելու:

Մաղթում եմ իմաստալից օր: Ամբողջովին ձեր Լ. Բ.

Детство… далекое… темное…

В последние время не часто вспоминаю былые времена, нет, не потому, что не хочется, просто… Не знаю, просто так получается, просто… просто жизнь идет вперед и с каждым днем все быстрей и быстрей вертится земля и времени не хватает ни на что, ни на кого… И с каждым днем понимаешь, что жизнь налаживется, прогрессирует, а ведь было время, когда все стояло на месте, не было ничего, даже надежды на какое-то просветление.

Да, детство мое было не легким, “холодные и темные годы” как никак, горем разбитая семья, которая пыталась снова выстроить свою жизнь и полуразрушенный от землетрясения город…

Многие думают, что дети забывают события своего детства, но нет, все они ошибаются, я все помню, помню…

Помню как не было света и как сестра учила уроки под свет лампы, помню как все ругали ее за это, помню как мама уставшая приходила с работы, помню каким мрачным был папа, помню как меня водили в садик, ведь весь день дома никого не было, помню как все ругали правительство, помню… помню как вырубали свет и люди от нечегоделания рисовали узоры для вязания (ради памяти наши сохранили несколько таких узорчиков – полетов воображения старшей сестры). А я… что я, маленький человечек совсем не капризный, ничего не требующий, но дающий очень многое окружающим ее близким людям. Ведь не зря взяли да и назвали Лусине (в переводе свет), да я еще тогда понимала, что была лучиком света в беспросветной жизни родителей, была фундаментов всего нового, что они решили (я бы даже сказала решились) построить заново, потеряв уже имеющееся.

Помню еще и то, что когда все нормальные дети играли во дворе я сидела дома и листала книжки, или рисовала, помню, что никогда не играла с куклами, как нормальные девченки, много чего не делала, чего делали другие дети, и наоборот делала много того, чего не делали другие. Пускай не покажется, что я была странной, замкнутой и необщительной, нет ничуть, по вечерам как другие выходила во двор играла с ребятами, но … есть одно но, играла не со сверстниками, а с более взрослыми. Теперь уже не удивляюсь этому, так выходит, что с самого детства у меня общение получалось лучше со старшими, а со сверстниками как-то не клеилось. Почему это так? Не знаю, может потому, что я во всем спешу, может потому, что я поняла многие истины нашей жизни еще в раннем детстве, не знаю… только меня уже в 5 лет тянуло учиться и я в то время уже читала и писала по-русски (почему по-русски, да просто у меня мама филолог, да и семья у меня русскоязычная J), умела слагать и вычитать цифры до 20-и J. Ну что сказать, меня в то время интересовали не куклы, а книжки и тетрадки.

Многое из детский привычек и потребностей сформировали мой теперешний характер – мне до сих пор трудно со сверстниками, никак не совпадают интересы. Теперь бросая такой своеобразный исследующив взгляд назад, в 90-ые годы, понимаю что в отличие от многи я воспитывалась имненно для 21-ого века. Нет, не подумайте, что родители делали это намеренно, просто так получилось, что за мной не было времени вечно нянчится и я научилась очень многим вещам, а главное научилась расчитывать только на себя, научилась быть человеком ситуации, импровизировать с жизью… Звучит как то не понятно, но все же. Поясняю, для мамы я была дочкой, для папы сыном, для сестры лучшим другом (и сейчас остаюсь таковой не смотря на нашу разницу в 15 лет), для окружащих “нежным пушистым зайчиком”, а для определенного круга друзей “маленьким генератором-лидером”.

На самом деле я такая, какая я теперь есть, порой очень сложная, порой простая, порой сама себя не понимающая, порой черезчур жесткая, а иногда слишком чувственная. Я – это я, такая какая я есть, и за то что я вообще есть я благодарна решимости и непоколебимости моих родителей! Я – отражение нового поколения, которое еще не знает что его ждут большие свершения!!!!!!!!

Не пропустите большие перемены и будьте на чеку. Желаю удачного дня. Л.Б.