Важные деньки

Больше месяца не писала, да и забыла предупредить, что писать будет практически невозможно… Был один из самых важных месяцев за последние 4 года – писала дипломную, сдавала гос. экзамен, времени вообще ни на что не хватало…

И вот вчера – 20 мая была защита моей дипломной работы Защитила на мой взгляд прилично, получила пятерку и… и тем самым окончила Политехнический

Честно, довольно странные ощущения, до сих пор никак не могу понять мне от этой мысли радостно или грустно, спокойно или страшно… Наверно все таки страшновато, ведь впереди такая неизвестность, но ведь все будет в порядке  

Ոսանողական ոգով կամ “Ո՜չ բուհերի քաղաքականացմանը”

Չնայած որ երկար ժամանակ չեմ գրել ուսանողական թեմաներով, այնուամենայնիվ չեմ էլ մոռանում որ ուսանող եմ ու առավել ևս չեմ մոռանում, որ ինձ հետաքրքրել (ու հետաքրքրում) է ուսանողական ինքնակառավարում կոչվածը։

Ինչևէ, ինչի համար էր էս նախաբանը… ահագին ժամանակ է ամեն անգամ անցնելով Հայաստանի Պետական Տնտեսագիտական Համալսարանի (Ժող) Գյումրու մասնաճյուղի կոխքով տեսնում էի որ մասնաշենքերից մեկի մուտքին ամրացված է քաղաքական կուսակցություններից մեկի պաստառը։ Առհասարակ “բաննեռային” գովազդին դեմ չեմ Բայց թե մի քանի օր առաջ մտածեցի, լավ ինչի համար է ամրացված, կարծեմ անգամ արգելված է կուսակցական “քարոզարշավներ” իրականացնել բուհերում… ճշտեցի, իսկապես արգելված է, այսինքն այդ պաստառը ինքն իրենով արդեն օրենքի խախտում է։

Հավատացեք, որ առհասարակ ոչ Ժող-ին “ցեխը քցում” ոչ էլ կոնկրետ կուսակցության հետ խնդիրներ ունեմ, չէ ուղղակի երևույթն է աչք ծակում, լիներ դա ուրիշ համալսարան կամ ուրիշ կուսակցություն, կապ չունի…

Առհասարակ, ՀՀ օրենսդրությունում ամրագրված է այն, որ ուսումնական հաստատությունները իրավունք չունեն իրենց ուսանողներին քաղաքական “ուղղվածություն” հաղորդել, էլ չեմ ասում պարտադրել։ Չնայած երևի ոչ մեկիս համար էլ նորություն չի որ մեր բուհերում այդ խնդիրը կա ու որ հիմնականում ուսխորհուրդները բավականաչափ կուսակցականացված էն… Էհհհ ինչ ասեմ, հիշեցի ուսանողական “ջահելությունս”, էն որ անկեղծ հավատում էի ուս.խորհուրդներին ու հավատում էի նաև որ ամեն ինչ հնարավոր է փոխել, որ մեր ինքնակառավարումը իրական բան է՝ բոլոր գրված օրենքներով… բայց թե… բայց թե հիմա էլ եմ հավատում

Ուղղակի կա մի բան, որ պետք է ուշադիր լինենք ու թույլ չտանք, որ մեզ “վերևներից” ուղղորդեն, փորձենք պահենք մեր ինքնուրույնությունը ու որոշումներ ընդունելու իրավունքը, ու աչք չփակենք նման երևույթների վրա, չէ որ եթե համալսարանի գլխավոր մուտքին փակցված է կուսակցության “գովազդը”, ինքնիրեն ենթադրելի է, որ պատերից ներս էլ տիրում է այդ կուսակցության “պաշտամունքը” ու ուսանողների “վզին” իրենց գաղափարների ակտիվ փաթաթելը։

Ու մի բան էլ… ուս.խորհուրդը իրավունք ունի ՊԱՀԱՆՋԵԼՈՒ որ գովազդը հանեն, ու առհասարակ առանց պահանջի էլ պետք հանվի, որովհետև օրենքի խախտում է!!!

“Мистический” месяц сентябрь

И снова этот сентябрь… честно, это очень странный месяц, всегда что-то случается, что-то меняется именно в сентябре. Наверно это потому что 1 сентября начинается новый учебный год, сезон “боевой активности” для молодежи и не только…

Кажется целую вечность, каждый год с нетерпением жду сентября, этот год тоже не исключение, сентябрь хороший месяц, новые планы, цели, восхождения… Долгое время начало сентября было ожиданием определенной встречи… сейчас это уже совсем не имеет разницы, ничего не тянет в это “место встречи”, но идти надо, хотя это тоже уже совсем не сложно. Честно, даже стало легче ходить в этот ненавистный институт, как-то стало все равно, что преподают не очень хорошие люди… даже в городе стало легче дышать, честно!!!

Наверно очень долго боялась сентября… но ничего страшного, все так же как и всегда, за исключением внутренней интриги, но ведь это в свою очередь очень хорошо Так что этот сентябрь мне нравится больше чем все мои предыдущие сентябри…

Как хорошо, что я опять нахожу сама себя, такой прилив сил и стремлений, такие планы и цели, все будет и будет лучше чем я думаю Если сказать, что щас настроение на высоте, то нет, настроение непонятное, но то что есть прилив сил… это уже хорошо.

Ладно, чего уж там вам голову морочить, просто все хорошо, а должно быть еще лучше. Всех порвем

Больная тема…

Никак не хотела писать такой пост, это не вписывалось в мои планы, да и не соответствует моральным принципам. Делать антирекламу кому то, изливать свою злость в блог постах… нет и сейчас не буду это делать, психология обижника мне неизвестна!!!

Просто сегодня хочу поговорить об институтских темах, то что уже давно наболело, и что давно надо было высказать!!!

Такой вопрос – каким должен быть настоящий преподаватель? Должен ли он обладать суперскими знаниями и в то же время быть просто чудовищем в личных качествах, или же допустимо чтобы он имел чуть поменьше знаний, но был бы хорошим человеком, умеющим нормально объяснять суть своего предмета. (Третий вариант – жуууутко умный специалист и ооочень хороший человек не рассматриваем, такие попадаются редко, но бывают )

Мне попадались такие специалисты, которые владели своим предметом не очень, но умели преподнести его так, что любой студент просто мотивировался, начинал интересоваться и добивался успеха. Но в последнее время попадаются исключительно сволочи (может умные, может не очень… судить об их уме не мое дело…). Это люди, которые мало того не могут заинтересовать студентов, так еще преднамеренно располагают их против себя лично. Тупые шутки, личные оскорбления, надменный тон, взгляд эдак с самых высот Эвереста… типа мы самые самые, а вы просто куча безмозглой молодежи.

А ведь для чего мы поступаем в университеты? Правильно! Чтобы получить новые знания, стать специалистами и этому должны способствовать преподаватели. Они должны поддерживать, направлять, поднимать дух… в общем, кроме базы данных у которых мы берем знания они должны быть еще и людьми!

Но реальность на самом деле совсем другая. Теперешние мои преподаватели как будто добиваются ненависти, стараются, чтобы мы даже и не вспоминали о них после окончания, и мало того, чтобы мы при встрече не здоровались и просто проходили мимо, про себя же думая: “Вот сволочь!!!”

Семестр уже заканчивается, а я жду не дождусь окончания экзаменов! Почему? Да просто эти рожи больше видеть не хочется, нормальных людей на пальцах посчитать можно, остальные – сплошное быдло, особенно некоторые молодые преподы, вообразившие себя бог знает кем.

Имен называть не буду, но надеюсь я с вами больше никогда не столкнусь ни в институте, ни в жизни, ни в работе!!!!

Social media and blogging. Второй день семинара

Вчера состоялся второй день семинаров «Социальная медиа и блоггинг» организованная проектом НеоМедия и сетью ARMACAD.

Скажу, что после пассивного первого дня, даже и не ожидала, что второй день пройдет так бурно Кажется участники прочли мой первый пост на эту тему и просто завалили всех нас своими вопросами. МОЛОДЦЫ!!!

Вчера уже непосредственно начали говорить о блоггинге и о его видах. Участникам дали возможность понять чем отличаются личные, корпоративные, групповые и профессиональные блоги друг от друга. Про личные блоги говорила я, на примере своего блога (надеюсь получилось не очень жутко и что участники остались довольны), групповые блоги представлял Арман Сулейманян (blogs.radiovan.am), а о профессиональном блоггинге говорила Лусине Налбандян на примере своего блога blog.nalbandyan.biz

После этого Сона Диланян представила новый блог портал ARMACAD-а - Armacad.info. А в заключении Вардан Папикян от имени проекта НеоМедиа представил новый армянский открытый блог-портал (ArmenianOPEN.net) и предложил всем участникам зарегистрироваться и стать соавторами (кстати я уже зарегистировалась и жду подтверждения).

На мой взгляд, семинар получился очень славным, по крайней мере по окончании второго дня несколько участников подошли и сказали, что намереваются пополнить ряды армянских блоггеров, честно очень рада этому, дерзайте ребята, а я в свою очередь помогу чем смогу

Об этом семинаре можно прочитать у Лусине Налбандян, у Robbie Raul-а, также фоторепортаж можете посмотреть как всегда у iReporter-a.

Social media and blogging. Первый день семинара

Сегодня был первый день семинаров “Социальная медиа и блоггинг” организованная проектом НеоМедия и сетью ARMACAD. Информацию о семинаре можно найти здесь (на армянском языке), а для моих русскоязычных читателей скажи в двух словах в чем заключается смысл семинаров.

Цель семинаров -познакомить армянскую молодежь с социальной медией и непосредственно с блоггингом. В результате семинаров участники будут яснее представлять, что из себя представляет интернет как медиа инструмент.

Сегодняшний день, прошел довольно интересно, говорили об интернете и его возможностях, о блогах и блог платформах (в частности о WordPress-е и BlogSpot-е), не обошли стороной и вопрос поисковых систем, т.е. участникам объяснили как действуют поисковики и как сделать так, чтобы блоги оказывались на первых строках во время запроса.

Не знаю, какое впечатление произвел этот день на новичков,но скажу, что в свое время, когда я делала свои шаги в блогосфере, у меня было больше вопросов, чем сегодня у всех собравшихся Дорогие участники, прошу вас, задавайте побольше вопросов, ведь не знать – это не стыдно, стыдно не пользоваться шансом

Завтра будет второй и последний день этих семинаров, но думаю они станут продолжительными. О завтрашних подробностях поговорим завтра, просто скажу, что завтра я буду представлять свой личный подход к блоггингу, надеюсь смогу заинтересовать

Кстати, фоторепортаж о сегодняшнем дне можете найти в iReport.am

P.S. После семинаров некоторые участники (в основном блоггеры) долго не хотели уходить, получилось эдакое  блоггерское off-line общение

Ну что, встретимся завтра днем

Экзамен для меня всегда ПРАЗДНИК!!!!

Միշտ ասել եմ ու էլի եմ ասում, որ Հայաստանում ԲՈՒՀ-ական կյանքի ամենահետաքրքիր «սեզոնը» քննաշրջանն է, որը սկսվում է դեկտեմբերի վերջից ու ավարտվում հունվարի կեսերին: Տարի ու կես եղավ ինչ ԲՈՒՀ-ում են սովորում ու արդեն նկտել եմ քննաշրջանների առանձնահատկությունները: Ահա դրանցից մեկը: Ներկայացնում եմ ուսանողների կողմից ամենաշտ կիրառվող բառերիб հարցերի ու արտահայտությունների ցանկը քննություններից առաջ եւ հետո:

Քննությունից առաջ՝

1. Միտք ունես պարապելու?
2. Լեկցիաները ունես? Կտաս քսեռոքսեմ?
3. Շատ բան կա սովորելու?
4. Բա որ կտռվեմ?
5. Կուրսայինները մինչև քննություն ենք հանձնում?

Ու էլի լիքը նման բանեն:

Քննությունից հետո՝

1. Ստացար? Ինչ ստացար?
2. Շատ հարց տվեց?
3. Որ մտնեմ ինձ կդնի?
4. Արտագրելու ձև կա?
5. Ինչքանով ստացար?

Հիմա բոլոր ուսանողները պարապում են ու քննություններ հանձնում ու ես էլ բացառություն չեմ: Չնայած այսօր միանգամից 3 հատ քննություն եմ ստացել ու այսքանով ավարտել եմ քննաշրջանս /5 հատ քննություն ունեի, որոնցից 2-ը դեկտեմբերին էի ստացել :ՃՃՃ/ ու հիմա լրիվ ազատ եմ :ՃՃՃ, նույնը ցանկանում եմ նաև ձեզ, լավ պարապեք ու լավ գնահատականներ ստացեք:

Թող այս քննաշրջանը ձեր համար բարեհաջող ավարտվի:

Սիրով` ուսանողական պարտականությունները բարեխղճորեն կատարած Լուսինե Բարսեղյան

Моя первая запись в 2010-ом… и планы на будущее

Прошлый год выдался на славу, и уже 7 дней как начался Новый – 2010ый год!!! У армян традиционно 7 дней сплошного праздника, пьянок и… и хождения в гости!!!
Да у нас так заведено, начинаем готовиться к новому году чуть ли не за месяц до него, начинаем накупать всякую-всячину, ну в смысле всякую возможную еду… потом… потом это уже совсемотдельная история. С первого января у нас уже накрыты пышные столы и мы ждем гостей… а гости-то не простые, вдруг заявляются люди, которых ты может и не видел никогда в жизни и утверждают что они ваш даааааальний родственник и так каждый день аж до 6-ого января.
В этом году ходить в гости особого желания не было, осталась дома, хотела позаниматься, полезным делом заняться, но не тут-то было, как я садилась за дело… звонок в дверь, давай принимай гостей, садись с ними, беседуй и все такое. С каждым годом укрепляестся такое ощущение, что празднование Нового Года для армян – это праздник в честь желудочно-кишечного тракта!!! Не удивительно, что в эти дни в аптеках резко увеличивается продажа «Левомицетина» (кто не знает – лекарство укрепляющее желудок). Факт не из приятнейших, выходит праздники для нас сплошной процесс поедания всего накопленного, а ведь так мы теряем смысл всего происходящего. Хотя еще к черту Новый Год, а вот Рождество… Ну скажите мне пожалуйста, как мы отмечаем этот наиважнейший праздник… Скажу вам, а никак!!! Просто за эти 6 дней все уже так наелись, напились, походили в гости… что уже просто сил не хватает еще один праздник по-человечески встретить!!!
Этот Новый Год отличился еще и тем, что снега не было – погодная аномалия, вся Европа замерзает от холода, а у нас в середине зимы термометр не отпускается ниже нуля. Хотя это не так уж и плохо с точки зрения моего эгоистического восприятия – всегда ненавидела зиму и холод, так что мне даже лучше
Ну чтож, выходит в 2010-ом это моя первая запись… как говорится – поехали!!!!!!! Как полагается, по закону жанра надо составить список планов на целый год.. Хотя говорят, если хочешь рассмешить Бога, расскажи ему о своих планах. Но все же планы конечно есть, да и немалые, что вам сейчас ими голову морочить, просто поверьте на слово, если удасться реализовать хотя бы половину – буду считать год удавшимся, если же нет… Надеюсь все таки удасться.
Могу только сказать, что этот год с самого его начала не похож на другие уже потому что я по своему обыкновению не перечитала всевозможные свои гороскопы, нет не думайте что я верила в это, просто читала и все, а в этом году нет… А что это значит??? Это значит я изменилась… и это совершенно верно, сама чувствую вто прошедший 2009-ый сильно поменял меням надеюсь к лучшему А насчет этого года… ммммм у меня такое предчувствие, что он будет хорошим, неожиданным, экспрессивным…
Уверенна, что год будет таким и для вас, мои друзья. Желаю вам всем исполнения ваших самых заветных желаний.
С любовью Л.Б.

2009-ի ամփոփում կամ այս տարվա վերջին գրառումս

Ավանդույթին համաձայն կամ էլ զուտ մարդկային սովորություններին ենթարկվելով ես էլ ամեն տարի դկտեմբերի վերջերին ամփոփում եմ եղած-չեղածը, այսպես ասած տարվա ընթացքում արած-չարածս պլյուս-մինուս եմ անում:

Այսպիսով, նախ և առաջ 2009-ը ինձ համար շատ արտասովոր տարի եր` լի փոփոխություններով ու նոր տպավորություններով: Հերիք է մենակ այն, որ տարվա ամփոփումն անում եմ ոչ թե անձնական օրագրում, այլ այստեղ` անձնական բլոգում:

Լավ, սկսենք սկզբից: Տարին սկսվեց ամենասովորական ու անտանելի ձևով, որը ընդհարապես խոստումնալից չէր, բայց արի ու տես, որ առաջին տպավորությունը շաաաատ խափուսիկ դուրս եկավ: Տարվա 3-րդ ամիսն էր, որ որոշեցի ես էլ ակտիվանալ ու ցուցաբերել հասարակական ակտիվություն, որոշեցի ու արեցի… Ու գնաց… Սկսեցի թրեյնինգների, ու էլի լիքը նման բաների մասնակցել: Մայիսին որոշեցի, որ այլևս չեմ կարող լռել ու դրա համար ինձ արտահայտվելու տեղ է պետք… Բացեցի բլոգս, որով հիմա շատ հպարտանում եմ ու որին շաաատ եմ սիրում :Ճ:

Այս տարվա ընթացքում ինչ օրեր ասես որ չեմ ունեցել… օրեր խելոք ուսանող, օրեր առաջադեմ երիտասարդ ու թրեյնինգներ, սեմինառներ, օրեր են եղել ամբողջ օրը ճանապարհներին եմ եղել հազար անգամ ինչ-որ տեղ գնալ գալով, օրեր են եղել հավեսով ընկերական շրջապատում ժամանակ եմ ացկացրել, կամ էլ օրեր երբ մենակ նստած տխրել ու կարոտել եմ այդ ընկերներիս, օրեր որ էնքան զբաղված եմ եղել, որ բացի գործերից ոչ մի բան չեմ նկատել ու դրանից հետո էլ օրեր որ էլ ուժ չեմ ունեցել ու էտ ուժասպառ վիճակում վրա են տվել մոռացուցան ենարկված սենտիմենտալ պոռտկումները ու… ու օրեր վերելքներ, նոր գաղափարներ, ձգտումներ, հաղթանակներ ու խոստումնալից ապագա… օրեր էլ են եղել, որ ոչ մի բանի հավես չկար, անկումներ, հիասթափություններ, դառնություն, ու էտ ամեն ինչը էն աստիճանի, որ ոչ մեկի դեմքը չես ուզում տեսնես, ոչ մեկի մասին ոչ մի բան չես ուզում իմանաս, ու ընդհանրապես ոչ մի բան չես ուզում անել: Բայց թե կյանքն էդպես է անկումներին հետևում են վերելքները, հիասթափություններին նոր հույսերն ու ձեռքբերումները…

Գիտեք ինչում էր կայանում այս տարվա յուրահատկությունը? Այս տարի ինքս ինձ համար ու ինքս իմ մասին էնքան բացահայտումներ արեցի… Բայց ամենակարևորը, որ միշտ նշել ու նշելու եմ, այն էր որ շատ յուրահատուկ մարդկանց հետ ծանոթացա ու ընկերացա: Իմ համար միշտ էլ կարևոր են եղել ընկերները, բայց թե միշտ բծախնդրորեն եմ մոտեցել նրանց ընտրության մեջ: 2009-ը ինձ «հանդիպեցրեց» այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց գոյության մասին անգամ գլխի էլ չէի ընկնում, բայց հիմա հասկանում եմ, որ նրանք իմ կյանքի մի մեեեեծ մաս են կազմում: Երեխեք, գիտեցեք, որ ես ՁԵԶ ՇԱԱԱԱԱԱՏ ԵՄ ՍԻՐՈՒՄ ու առանց ձեզ արդեն չեմ պատկերացնում իմ կյանքը: Չէ որ, շատ հաճելի ու ապրեցնող զգացողություն է երբ գիտես, որ լավ ընկերներ ունես, որոնք միշտ կոխքիտ են` կիսում են քո տխրությունն ու քեզանից շատ ուրախանում հաջողություններովդ, ու էլ ավելի հաճելի է, երբ դու ինքդ ինչ որ մեկի մասին կարող ես մտահոգված լինես, ուրախանաս նրա հետ ու վիշտը կիսես: Հենց սրանում է կայանում մարդկային երջանկությունը և ես շնորհակալ եմ ընկերներիս, որ դարձնում են ինձ երջանիկ մարդ:

Ահա սա էր 2009-ը իմ տեսանկյունից` հետաքրքիր, չկրկնվող, բազում անակնկալներով ու անսովոր զգացողություններով: Չնայած տարվա վերջը էտքան էլ ուրախ չի ստացվում, էսքան լավ պահերից հետո տարին ավարտվում է վատ իրադարձությունով` ինձ շատ թանկ մի մարդ հիմա կանգնած է կյանքի դաժանագույն փորձության առջև ու տանջվում է, շատ է տանջվում… Տանջվում եմ նաև ես, որովհետև արդեն նշել եմ թե ինչքան եմ սիրում ընկերներիս ու ինչան թանկ են ինձ համար: Ես համոզված եմ, որ նա արժանապատվորեն է տանում այս փորձությունը /ցավոք սրտի հիմա կոխքին չեմ, ինչը իր հերթին էլ ավելի է տանջում, բայց թե միտքս ու հոգիս միշտ հետն են/, բայց չեմ ուզում, որ կյանքը ավելի մեծ հարված հասցնի` ծնկի բերի, չէ որ նա արժանի չէ սրան…

Դե ինչ ասեմ, հուսով եմ, որ գալիք 2010 իր հետ կբերի միայն լավ պահեր, կբերի բոլոր խնդիրների լուծում ու երազանքների կատարում: Հուսով եմ որ ամեն ինչ լավ կլինի ու դուք /ինչպես նաև ես :Ճ/ շատ չենք տխրի ու դժվարությունների հետ առիթներ չենք ունենա առճակատվելու: Մաղթում եմ բոլորիտ այնպիսի տարի ինչպիսին դուք ինքներտ կուզենաք ապրել:

Շնորհավոր  Նոր Տարի և Սուրբ Ծնունդ!!!!

Սա էլ փաստորեն այս տարում իմ վերջին գրառումն էր, ինչևէ կհանդիպենք 2010-ին:

P.S. Ի միջայլոց եսօր 7 օր բլոգը կատարել էր 2009-ի բլոգային տարվա ամփոփում, որում ինձ էլ էր անդրադարձել, ինչի համար շաաաատ շնորհակալ եմ 7 օրին ու մասնավորապես Շուշան Հարությունյանին: Շատ շնորհակալ եմ, որ գնահատել եք ակտիվությունս: