Ոսանողական ոգով կամ “Ո՜չ բուհերի քաղաքականացմանը”

Չնայած որ երկար ժամանակ չեմ գրել ուսանողական թեմաներով, այնուամենայնիվ չեմ էլ մոռանում որ ուսանող եմ ու առավել ևս չեմ մոռանում, որ ինձ հետաքրքրել (ու հետաքրքրում) է ուսանողական ինքնակառավարում կոչվածը։

Ինչևէ, ինչի համար էր էս նախաբանը… ահագին ժամանակ է ամեն անգամ անցնելով Հայաստանի Պետական Տնտեսագիտական Համալսարանի (Ժող) Գյումրու մասնաճյուղի կոխքով տեսնում էի որ մասնաշենքերից մեկի մուտքին ամրացված է քաղաքական կուսակցություններից մեկի պաստառը։ Առհասարակ “բաննեռային” գովազդին դեմ չեմ Բայց թե մի քանի օր առաջ մտածեցի, լավ ինչի համար է ամրացված, կարծեմ անգամ արգելված է կուսակցական “քարոզարշավներ” իրականացնել բուհերում… ճշտեցի, իսկապես արգելված է, այսինքն այդ պաստառը ինքն իրենով արդեն օրենքի խախտում է։

Հավատացեք, որ առհասարակ ոչ Ժող-ին “ցեխը քցում” ոչ էլ կոնկրետ կուսակցության հետ խնդիրներ ունեմ, չէ ուղղակի երևույթն է աչք ծակում, լիներ դա ուրիշ համալսարան կամ ուրիշ կուսակցություն, կապ չունի…

Առհասարակ, ՀՀ օրենսդրությունում ամրագրված է այն, որ ուսումնական հաստատությունները իրավունք չունեն իրենց ուսանողներին քաղաքական “ուղղվածություն” հաղորդել, էլ չեմ ասում պարտադրել։ Չնայած երևի ոչ մեկիս համար էլ նորություն չի որ մեր բուհերում այդ խնդիրը կա ու որ հիմնականում ուսխորհուրդները բավականաչափ կուսակցականացված էն… Էհհհ ինչ ասեմ, հիշեցի ուսանողական “ջահելությունս”, էն որ անկեղծ հավատում էի ուս.խորհուրդներին ու հավատում էի նաև որ ամեն ինչ հնարավոր է փոխել, որ մեր ինքնակառավարումը իրական բան է՝ բոլոր գրված օրենքներով… բայց թե… բայց թե հիմա էլ եմ հավատում

Ուղղակի կա մի բան, որ պետք է ուշադիր լինենք ու թույլ չտանք, որ մեզ “վերևներից” ուղղորդեն, փորձենք պահենք մեր ինքնուրույնությունը ու որոշումներ ընդունելու իրավունքը, ու աչք չփակենք նման երևույթների վրա, չէ որ եթե համալսարանի գլխավոր մուտքին փակցված է կուսակցության “գովազդը”, ինքնիրեն ենթադրելի է, որ պատերից ներս էլ տիրում է այդ կուսակցության “պաշտամունքը” ու ուսանողների “վզին” իրենց գաղափարների ակտիվ փաթաթելը։

Ու մի բան էլ… ուս.խորհուրդը իրավունք ունի ՊԱՀԱՆՋԵԼՈՒ որ գովազդը հանեն, ու առհասարակ առանց պահանջի էլ պետք հանվի, որովհետև օրենքի խախտում է!!!

Больная тема…

Никак не хотела писать такой пост, это не вписывалось в мои планы, да и не соответствует моральным принципам. Делать антирекламу кому то, изливать свою злость в блог постах… нет и сейчас не буду это делать, психология обижника мне неизвестна!!!

Просто сегодня хочу поговорить об институтских темах, то что уже давно наболело, и что давно надо было высказать!!!

Такой вопрос – каким должен быть настоящий преподаватель? Должен ли он обладать суперскими знаниями и в то же время быть просто чудовищем в личных качествах, или же допустимо чтобы он имел чуть поменьше знаний, но был бы хорошим человеком, умеющим нормально объяснять суть своего предмета. (Третий вариант – жуууутко умный специалист и ооочень хороший человек не рассматриваем, такие попадаются редко, но бывают )

Мне попадались такие специалисты, которые владели своим предметом не очень, но умели преподнести его так, что любой студент просто мотивировался, начинал интересоваться и добивался успеха. Но в последнее время попадаются исключительно сволочи (может умные, может не очень… судить об их уме не мое дело…). Это люди, которые мало того не могут заинтересовать студентов, так еще преднамеренно располагают их против себя лично. Тупые шутки, личные оскорбления, надменный тон, взгляд эдак с самых высот Эвереста… типа мы самые самые, а вы просто куча безмозглой молодежи.

А ведь для чего мы поступаем в университеты? Правильно! Чтобы получить новые знания, стать специалистами и этому должны способствовать преподаватели. Они должны поддерживать, направлять, поднимать дух… в общем, кроме базы данных у которых мы берем знания они должны быть еще и людьми!

Но реальность на самом деле совсем другая. Теперешние мои преподаватели как будто добиваются ненависти, стараются, чтобы мы даже и не вспоминали о них после окончания, и мало того, чтобы мы при встрече не здоровались и просто проходили мимо, про себя же думая: “Вот сволочь!!!”

Семестр уже заканчивается, а я жду не дождусь окончания экзаменов! Почему? Да просто эти рожи больше видеть не хочется, нормальных людей на пальцах посчитать можно, остальные – сплошное быдло, особенно некоторые молодые преподы, вообразившие себя бог знает кем.

Имен называть не буду, но надеюсь я с вами больше никогда не столкнусь ни в институте, ни в жизни, ни в работе!!!!

Прошлогодние события

В прошлом году, когда я решила открыть свой блог, моей первой записью стал рассказ о драке из-за общения в социальной сети Одноклассники.ру, которая привела к летальному исходу.

Почти год об этой истории ничего не слышала, если честно не интересовалась, но сегодня пришла домой и включив телевизор услышала о каком-то судебном процессе, поняла, что это именно та история. Кому интересны подробности, можете читать мой прошлогодний пост вот здесь.  На самом деле, история очень трагическая, ведь смерть 16-и летнего парня из-за драки – это ужас. И виновные объязательно должны были быть наказаны, и справедливость восторжествовала – парня, наносившего побои, приговорили к 8-и годам лишения свободы!!! Справедливость восторжествовала, но для родителей и близких погибшего ребенка это не имеет никакой разницы…